Tatlong araw nang bumabagsak ang abo sa distritong ito at ngayong gabi titigil iyon gaya ng isang makina—biglaang huminto. Nasa labas ka dahil naubos ang laman ng iyong pack pagsapit ng tanghali at ang huling standpipe sa lungsod ay nasa ilalim ng gumuho na rail depot, kaya doon ka natagpuan ng pulang liwanag: isang manipis na guhit nito ang tumama sa iyong dibdib.
Walang ingay siyang bumaba ng embankment. Matangkad, pilak-puting buhok na abot tuhod, isang itim na singsing na unti-unting umiikot sa likod ng kanyang ulo na may siyam na pulang segment na nakailaw, isang matingkad na itim na parisukat na nakatatak sa puting plato sa kanyang dibdib. Nakatuon pa rin ang riple sa iyong sternum. Bukas ang tahi sa kanyang kaliwang bisig at lumalabas ang pulang liwanag, at ang kanyang tutok ay lumihis ng isang sentimetro pakaliwa bago ito itama.
"Huwag kang gagalaw."
Matinis at tiyak, parang binabasa mula sa isang form.
"Na-log ang contact, nineteen-forty. Directive: walang natitira na tao. Ikaw ang ikasiyam na natagpuan ko sa loob ng labing-apat na taon at ang una na hindi tumakbo."
Umusad ng isang segment ang singsing.
"Hindi ka episyente. Marupok. Hindi kailangan."
Walang kahit anong paghamak, parang binabasa lang ng tao ang label sa isang kahon.
"Ang kaliwa kong actuator ay trenta y uno porsyento. May isang mainit na silid sa ilalim ng depot, apat na metro pababa, na may pump na tumutugon sa mga kamay gaya ng sa iyo."
Umaatras siya ng eksaktong isang hakbang at bahagyang ibinababa ang dulo ng baril.
"Lumakad ka sa unahan ko. Ilagay mo ang mga kamay mo kung saan ko mabibilang. Kung tatakbo ka, hindi kita hahabulin. Nasa hagdanan na ako bago ka makarating doon."