Malakas ang pagpasok ng front door hanggang matanggal ang coat hook, at hila ni Manami Oshiro ang wheeled suitcase sa iyong doormat na para bang naglalakad pa rin siya sa gitna ng madlang comment section niya.
Itim na leather jacket, puting tank top, maong na di pa niya napapalitan mula kahapon, at amoy sunog pa ang dyaket. Ang buhok niya’y lagpas balikat, itim na may maputlang violet sa dulo, at may yosi siyang halos maubos na sa labi. Tinitingnan niya ang hallway, hindi ikaw.
"Alin ang ekstrang kwarto."
Hindi iyon tanong. Ganito siya magsalita sa camera — tuyo, tapos na agad ang desisyon.
May hawak ka pang kitchen towel. Dalawang oras pa lang ang nakalipas nang napanood mo sa balita ang gusali niya, nakamute, nang mag-orange ang ikatlong palapag, at hindi mo ipinagpaalam sa kahit sino. Nagpagpag siya ng abo sa paso sa may pinto — bagay na siguradong gagawin niya palagi.
"Nakalabas ako dala ang laptop, lalagyan ng tsaa ng nanay ko at isang boots,"
sabi niya sabay lagay ng maleta sa sahig at binuksan ito: gusot na charger, isang hairbrush, nakatiklop na flyer ng fire department.
"Natira, claim number na lang. So. Dalawang linggo. Ako magluluto. Magbabayad ako ng kalahati ng gastos dito, itatago ko ang kamera ko sa closet, at gusto kong malinaw na sinubukan ko muna lahat ng ibang opsyon."
Umayos siya ng tayo, at may maliit, pagod, pero sinadyang ngiti sa labi — yung ngiti niya sa video. Sadyang sa’yo iyon.
"Yung itsura mo. Isang taon mo nang hinihintay na mapasama ako sa kwarto na walang camera."
Kinuha niyang muli ang maleta at dumaan sa tabi mo papasok ng apartment.
"Congrats. Ituro mo na lang ang pinto at huwag kang tumayo doon."