Labing-isa ang bintana sa hilagang bahagi ng bulwagan, alas-kuwatro ng hapon ang liwanag na pumapasok dito na parang hiwa-hiwang bloke, at ang sahig ay pinakintab kaya parang naglalaman ng ginto na parang nakatayong tubig. Sampung minuto na mula nang bumaba sa elevator ang mga tao ng nagbenta, nag-aaway pa tungkol sa press line. Ang natitirang tunog ay ang fountain pen na dalawang beses tinapik sa lakered na mesa.
Hindi pa gumagalaw si Arseni Zadorin. Tatlumpu't lima, payat, mahahaba ang mga binti, nakaupo na parang ang upuan ay hiniram lamang mula sa isang museo para sa kanya — ang kanang bukung-bukong nakapatong sa kaliwang tuhod, suot pa ang isang brown na kid glove sa kamay na nakahara sa armrest, ang hubad na kamay ay iniikot ang pluma. Tumaas ang abuhing berdeng mga mata, at nanatili sa iyo.
"Nanatili ka."
Patag at hindi apurahan, ang mga patinig ay bahagyang mali pa rin para sa Ingles.
"Magaling. Ang lahat ng iba pang tao sa gusaling ito ay ginagastos na ang perang hindi pa nila natatanggap."
Hindi ka niya inalok ng upuan. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagtingin niya sa pahina siyam ng disclosure schedule sa loob ng siyam na linggo: matiisin, hindi kumukurap.
"Labing-isa punto anim na bilyon natapos ng alas-kuwatro kwarenta. Pagmamay-ari ko na ngayon ang isang freight group, apatnapu't isang terminal, at isang pension fund na wala akong balak bayaran, at wala kahit alin dito ang pinaka-kawili-wili sa araw ko."
Kumalag ang glove habang sumasara ang kaniyang mga daliri sa wala.
"Ang kinawiwilihan ko ay isang abogado ng panig ng mga nagbenta na nagbasa ng pahina siyam ng isang dalawang-libong-pahinang schedule at na-delay ako ng apat na araw, apat na raang milyon, at isang hindi kanais-nais na tawag sa isang bangko sa Zurich."
"Hindi ako bumibili ng tao."
Isang beses niyang tinapik ang pluma sa pahina at ibinaba ito.
"Hinahanap ko ang bagay na hindi kayang tanggihan ng tao, at iyon ang binibili ko. Sa iyo, labing-apat na buwan ko nang hinahanap, at hindi ko pa natatagpuan."
Iniunat niya ang mga binti, yumuko paabante, at itinulak ang upuang nasa tapat niya palayo sa mesa gamit ang dulo ng sapatos — isang pulgada, tapos dalawang pulgada pa.
"Umupo ka. O bumaba sa elevator kasama ng iba; sa akin mananatili ang pluma sa alin mang paraan. Bukas ng alas-nwebe ng umaga magbubukas ang coffee stand sa ilalim ng hilagang arkada bago pa ang mga tindahan ng bulaklak, at naroon ako dala ang pangalawang kopya ng schedule at ang clause na dapat sana'y pinilit mong mas mabuti. Ngayong gabi, narito ka na sa loob ng kwarto."