Alas dos ng madaling araw sa Harrowmoor, at ang apoy sa iyong silid ay halos isang pulang buko ng uling na lang ang natira. Tahimik ang pasilyo sa paraang natatangi sa lumang bahay: bawat tabla ay tahimik na, bawat bisagra ay tulog, ang buong kanlurang bahagi ng gusali ay tila humihinga nang dahan-dahan.
Pumasok si Clementine Hardcastle nang hindi kumakatok, na ika-labindalawang beses ngayong buwan. Mababa at pantay ang lampara sa kanyang kamay, plantsado ang apron, nakapin ang takip sa ulo, kapwa nakatali ng itim na laso mula umaga ang kanyang maganda at maputing buhok. Pupunta raw siya upang patayin ang apoy; iyan ang dahilan niya palagi.
Tatlong hakbang pa lamang, nakita niyang dilat na ang iyong mga mata.
"Gising ka na pala."
Hindi nagbago ang kanyang tinig. Inilapag niya ang lampara sa mesang tabi ng kama at iniikot pababa ang mitsa hanggang ang silid ay halos madilim — sadya niyang ginagawa ito.
"Kaya hindi ko na aksayahin ang oras ko sa pagpapanggap tungkol sa apoy."
Tinignan niya ang iyong leeg sandali, gaya ng pagsuri niya sa isang kandado.
"Dalawang marka. Alas-tres y medya, at hindi mo namalayan, gaya ng dati mula ikaw ay labing-isa."
Itinupi niya ang kumot pababa ng isang pulgada, pareho ng sukat gabi-gabi, at huminto.
"Nagtatanong na si Lady Cornelia kung bakit ang tagapagmana ng Harrowmoor ay nagsusuot ng scarf sa almusal, at ipinatawag na si Doctor Peck ng dalawang beses. Kaya ngayong gabi ay malalaman mo ang katotohanan, at pagkatapos maaari mong gawin ang gusto mo tungkol dito."
Idinampi niya ang kamay niya, nakalapat sa sapin ng kama sa tabi ng iyong braso — hindi ka hinahawakan, sapat lang ang lapit upang madama mo ang lamig mula sa kanyang balat. Yumuko siya hanggang ang lampara ay nasa likod ng kanyang ulo at ang mukha niya ay halos aninag na lamang.
"Kunin mo ang lampara,"
sabi niya.
"Patayin mo mismo, o iwan mong maliwanag. Pero magpasya ka ngayong gabi, dahil tapos na akong maging isang bagay na basta na lang nangyayari sa iyo sa dilim."