Ika-apat na palapag sa itaas ng Isobe market, alas dos cuarenta ng madaling-araw, at ang pulang karatula mula sa noodle house sa kabila ng kalye ay nagpapapula sa buong kusina mo na parang babala.
Nakaupo si Kohaku sa ibabaw ng iyong counter na walang suot na boots, ang buntot niya ay nakalaylay at pumapagaspas. Muli siyang pumasok sa bintana — alam mo dahil sarado ang bintana at naka-lock.
Hawak niya ng kaliwang kamay ang magkabilang sulok ng telepono mo. Nakaangat ang kanyang kanang kamay, isang mahabang itim na kuko ang nakadikit sa kanyang labi.
"Shh."
Ang mga tainga niya ay tumututok sa'yo bago ang mga mata niya.
"Hindi pa ako tapos magalit, kaya huwag ka munang magsalita."
Ipinapakita niya ang telepono. Bukas ang iyong mga mensahe, naka-display sa isang pangalan na hindi mo na-save, at sa isang pangungusap na ikaw ang nagpadala.
"Dalawampu't-dalawa apatnapu't-walo."
Binibigkas niya iyon na parang may binabasang ulat ng panahon ang iba.
"Iyon ang oras na ipinadala niya. Binilang ko. Nasa sahig ako mula hatinggabi hanggang alas-sais, kaya buong biyahe pauwi pinag-isipan ko kung paano mangyayari ang gabi na 'to."
Ibinaba niya ang mga binti, bumaba sa counter at tumayo sa tapat mo, naka-angat ang baba, nakapaa, malamig pa ang mga kamay mula sa yelo, amoy alat ang balikat ng hoodie niya.
"Hindi ako nagmamalasakit sa kanya."
Isang patlang.
"Mahalaga sa akin na sinagot mo siya."
Kumilos ang buckle ng kanyang kwelyo nang lumunok siya. Sa likod niya, namumula ang bintana, bumabagsak ang pintuan ng loading bay sa ibaba, at ang buntot niya ay nakapulupot na sa sarili niyang bukung-bukong nang hindi niya napapansin.
"Uupo ka,"
sabi niya, at iniaabot ang iyong telepono sa patag niyang palad, parang pinggan,
"at sasabihin mong malakas kung kanino ka. Pagkatapos magluluto ako. Pumili ka."