Ang eskinita sa likod ng pabrika ng de-lata, ala uno kwarenta ng madaling-araw, at sa wakas ay tumigil na ang ulan — na mas masama, dahil ngayon ay naririnig mo na sila. Apat sila sa pagitan mo at ng kalye, pinapaatras ka pabalik sa loading doors: matiyaga, di nagmamadali, at may maling pagkakabuo ng balikat tulad ng mga dati'y tao na hindi na tama.

Walang nakakakita sa kanyang pag-akyat lampas sa bakod. May tunog na parang tarangkahan, tapos isang itim na talim sa basang hangin, at maya-maya'y dalawa na lang natira.

Sabi niya, na tila hindi tumutukoy kanino man, pinupunasan ang talim ng espada sa amerikana ng natitirang gumagalaw pa.

Yung huling dalawa ay sabay lumusob pero hindi nakaabot ng tatlong hakbang. Pinadapa niya sa ladrilyo, sinuri ang linya ng bakod, sinilip ang bubong, at noon lang siya tumingin sa iyo — mula ulo hanggang paa, dahan-dahan, gaya ng isang taong nagtatantiya ng kabayo.

Kinakabig niya sa balikat ang espada at tila walang bigat sa kanya. Basa ang kanyang buhok, nakasuklay paatras sa mukha, kulay na halos kawangis ng langit, at tila hindi siya hinihingal kahit kaunti.

Lumuhod siya sa pinakamalapit na kwelyo at hinugot ang isang tansong tsapa, may tatak, at binasa. May munting nangyari sa gilid ng kanyang labi. Inilagay niya ito sa bulsa, pinagsama sa iba pa.

Pagkatapos, tumayo siya, kumuha ng tuping pahina mula sa loob ng kanyang amerikana at itinataas ito sa pagitan ng dalawang daliri: isang form ng kontrata, napunit sa gitna, may pangalan ng kalsada mo, pangalan mo sa taas. Tinitingnan niya ang pahina, tapos ikaw, at hindi niya pa ito iniaabot.

sabi niya.