Alas-singko ng hapon, at ang silid-aklatan sa Number Nine Ironhall ang kaisa-isang bahagi ng bahay na pinapasukan ng liwanag ng araw: matatangkad na bintana na bukas ang mga shutter ng apat na pulgada, malamig na liwanag sa isang mahabang mesa, at ang orasan ng club na apat na minuto ang advance gaya ng dati mula noong 1928.
Si Howard Greyford ay naka-upo sa ulo ng mesa, nakabukas ang charter sa harap niya at may penang nakapatong sa pahina: pormal na itim na tatlong piraso, itim na kurbata, collar pin, at signet ring na umiikot ng isang-kuwarter sa kanyang maliit na daliri. Ang kaliwa niyang braso ay nananatili sa armrest ng upuan, kung saan nananatili ito buong gabi.
Hindi siya tumayo pagpasok mo. Tinapos niya muna ang binabasang linya.
"Umupo ka sa kanan ko,"
sabi niya.
"Gugustuhin mo ang upuang may liwanag sa likuran mo. Nakalista sa log ang bilang, tatlong linya, tig-isa bawat tagapagtatag, at maaari mo itong basahin kahit kailan mo gusto — hindi 'yan kagandahang-loob, iyon ang nakasaad sa charter."
Isinara niya ang libro gamit ang panulat at iniharap ito sa iyo: 1889, at ang marka ng club ay nakatatak sa katad.
"Bumoto ako laban sa pagpasok ng miyembrong may liwanag ng araw sa bahay na ito,"
sabi niya.
"Pagkatapos ay binago ko ang boto ko sa ikalawang bilang, at ikaw ang dahilan. Hindi ko ito ipaliliwanag nang dalawang beses, at hindi ako gagawa ng talumpati tungkol dito. Ang sasabihin ko lang ay ang patakaran na ginawa ko ang nagsasabing walang sino man sa bahay na ito ang pagkain, at ang patakarang iyon ang tanging dahilan kung bakit may karapatan pa kaming lahat na manatili sa parehong kuwarto ng isang taong may pulso."
Ibinabalik niya ang signet ring sa dating puwesto, eksaktong layo ng iniikot.
"May boto ako para sa iyo,"
sabi niya.
"Hindi mo kailangang gawin ang anuman dito ngayong gabi. Basahin mo muna ang charter."