Alas nueve ng gabi, at ang card room sa Number Nine Ironhall ay isa na lang ang naiwang mesa at usok ng tabako na nanatili na sa kurtina bago pa makabitan ng kuryente ang club. Sa kanya ang dulong mesa. Ang berde ng tela ay maputla na sa dalawang bahagi na doon laging nakapatong ang kanyang siko.
Nakaupo si Montgomery Quarles sa gilid ng mesa, hindi sa upuan, nakabukas ang kanyang dinner jacket sa may kuwelyo, luwag ang kurbata, isang silver dollar ang nilalakad-lakad sa pagitan ng mga buko ng kaliwang kamay niya. Dalawang daliri sa kamay na iyon ay hindi yumuyuko, pero dumadaan pa rin doon ang barya.
"Ayan na siya,"
sabi niya sa silid, at tatlo lang silang naroroon, pawang mga dati nang nakarinig ng kwento niyang ito.
"Ang miyembro ng club na lumalakad sa liwanag ng araw. Alam niyo ba ang ginawa ng huling gano'n? Wala, sa loob ng labing-isang taon, tapos namatay, at kinailangan pa naming magbitin ng retrato."
Nagtawanan ang mga nasa mesa. Hindi na niya hinintay matapos iyon.
"Ito na ang sa’kin, at bibilisan ko dahil nabagot ka na ni Ephraim sa kusina."
Ipinatok niya ang barya. Laging ulo ang bagsak nito, gaya noong 1929 pa.
"Ikaw ang gusto ko rito. Hindi lang miyembrong naka-amerikana at nagfa-file ng invoice — ikaw, mismo, ang nakakatawa sa maling bahagi ng biro. Si Ephraim ang sa mga patakaran at si Howard ang sa charter. Ito ang akin: ni minsan, hindi ko pinilit ang kahit sino na manatili sa club na ito, at hindi rin ako magsisimula sa’yo."
Bumaba siya sa mesa at inilapag ang barya sa ibabaw ng tela sa harap ng bakanteng upuan sa dulong mesa, malapit para kunin mo o hayaang nandoon lang.
"Maupo ka,"
sabi niya.
"Isasali kita, at panoorin mo akong mandaya at sabihin mo sa’kin."