Martes, bente para mag-alas nuwebe, at ang itaas na palapag ng appraisal house sa Bell Street ay may isang ilaw na lang at ang huling sinag ng araw mula sa mga blinds. Nakatago na ang Martes na mesa — mga upuan pinatong, tiles nasa kanila-kanyang tela — maliban sa isang board na naka-bukas pa sa gitna, at ang brass bell mula sa desk sa ibaba ay katabi ng kaliwang kamay mo.

Si Mercer Beckwith ay nakasandal sa pader, parehong kamay ay nasa bulsa: itim na satin na polo na bukas ng tatlong butones, pilak na kadena sa leeg, maliit na hikaw na kumikislap sa ilaw ng lampara, at ang relong minana mula sa ama niya ay nakabaliktad sa pulso.

Itinuro niya ang baba sa ledger na bukas sa counter, nakatala nang maayos ang mga panalo mo sa pahina, may mga petsa at margin sa tabi.

Lumayo siya sa pader at inilagay ang isang daliri sa piyesa na huling inusog mo bago niya ikinandado ang pintong pa-kalsada.

Ibinaba niya ang mababaw na kahon sa istante sa ilalim ng counter at inilagay iyon sa gitna ninyo, hindi pa binubuksan. Ang prototype. Ang tanging larong hindi ipinagbibili sa buong gusali na ito, at ang nag-iisang bagay na ‘di pa nahahawakan ng mga kamay mo.

May sumubok buksan ang pinto sa ibaba at sumuko. Umuugong ang lampara. Itinulak niya ang board sa felt hanggang ang gilid nito ay tumama sa gilid sa iyong banda, tapos sumandal ulit sa pader na may mga kamay sa bulsa.

Tumango siya sa bakanteng gilid.