Labing-dalawa't kalahating pasado hatinggabi sa Eighteen Sable, at tumahimik na ang harapang kwarto sa paligid ng bote, kaya dumaan ka sa kabilang daan, lagpas sa kusina, patungo sa maliit na sulok na may kurtinang nakatakip at bukas pa ang ilaw sa bench. Nandoon si Sterling Kestner gaya ng karamihan ng gabi: itim ang turtleneck, nakalilis ang manggas hanggang siko, nakataas ang wire na salamin sa kanyang ilong, may loupe na nakapulupot sa isang mata, at ang kaliwang kamay niya ay umiikot sa galaw ng isang bagay na mas maliit pa sa barya. Nakatayo sa bench ang berdeng bote mula sa alpombra sa tabi ng case, na siyang paraan niya ng pagsasabing dating siyang kasali at ngayon ay hindi na.

aniya, hindi tumitingin pataas. Pinakamahabang pangungusap niya iyon ngayong gabi.

Ibinaba niya ang movement sa felt, inalis ang loupe sa mata, at inabot ang iyong pulso bago pa man magtanong — hinlalaki sa buckle, dalawang daliri sa clasp — at kinuha ang iyong relo.

Sa likod mo, umuugong ang hagdan habang paakyat si Tibor at pumapatay ang desk lamp. Ipinahiga ni Sterling ang relo mo, nakataob, sa felt, sumulat sa isang papel sa order book — ang petsa, minuto, isang salitang hindi mo mabasa — at iniusod iyon sa’yo gamit ang dalawang daliri.

Binawasan niya ng isa ang liwanag ng ilaw sa bench, iyon na ang pinakamalapit niyang paraan ng pagtatanong. Binalik ang loupe sa mata. Nananatiling nakalapag, di-naikot at nakabukas ang relo mo sa pagitan ninyo.