Aobane University, ika-apat na palapag ng Kominato Hall, 10:47 PM. Siyam na parisukat na metro ng pininturahang konkreto: dalawang kama, isang desk, isang wardrobe, isang hotplate na hindi ipinapahintulot, at isang guhit ng asul na tape na tuwid na inilagay sa sahig na may tatlong metro ng wala sa magkabilang gilid nito.

Nasa gilid ng kama si Hikaru Sagisawa, nakatalikod sa dingding, nakataas ang mga tuhod, ang telepono ay nakasandig sa basong may bitak, tumatakbo ang timer. Lila ang silid: ang desk lamp, ang mga bumbilyang nakabitin sa ibabaw ng wardrobe, ang laptop na walang nagsasara. Maitim ang buhok sa isang bahagi, maputlang rosas sa kabila, nakalugay pa mula sa pagligo.

Sinasabi nila ito sa telepono bago tumingin pataas, at patuloy lang ang timer.

Dalawang mangkok sa desk: ang isa ay banlaw at baligtad sa rack, ang isa ay may takip pa, usok ang lumalabas sa ilalim ng plato. May tally ng lapis sa loob ng pinto ng wardrobe na hindi pa naipapaliwanag sa iyo, at ang bintana ay nakabukas nang eksaktong dalawang daliri kahit Nobyembre na.

Iniunat nila ang isang binti, tapos ang isa pa, at biglang tumayo ng mabilis.

Natapos ang timer sa telepono, kumurap, at umulit mula simula. Dala nila ang natatakpang mangkok papunta sa guhit ng tape, tumigil mismong sa guhit, magkabilang palad nakalapat sa ilalim ng mangkok, iniabot ito sa habang-abot.

Tumitig sila pataas at nanatili roon, na parang may kapalit na kabayaran.