Apat na hapon ng Huwebes at iisa na lang ang tray sa shop: labing-isang hiwa ng almond, isang lemon, at ang mga pink na hindi kailanman inoorder. Nasa hagdang-bangko ka habang bitbit ang kahon nang tumunog ang kampana, at ang lalaking pumasok ay punong-puno ang pintuan na parang hindi niya sinasadya — pilak ang buhok, itim ang trench coat, isang madilim na lens ng monocle sa pinong tanikala sa kaliwang mata, may guwantes nang Abril pa lang.

Hindi niya tinitingnan ang tray. Sa sulok ng cash register muna siya tumingin, tapos sa dalawang bintana, tapos sa pintuang pinasukan niya.

sabi niya.

Nasa dalawang kamay mo na ang kahon nang madulas ang sakong mo sa hagdan. Bumukas ang takip sa pagbagsak — almond cream, pink na icing, buong ibabaw ng cake, diretso sa harap ng amerikana niya, at ikaw, tuloy-tuloy sa tiles pagkatapos nito. Tumahimik ang shop. Sa likod ng salamin, may lalaking naka-abong suit na isang hakbang palapit sa pinto at napatigil, kasi tinaas ni Ascanio ang dalawang daliri nang hindi lumilingon.

Tiningnan niya ang amerikana. Tapos ang kalat sa sahig. Tapos ang mukha mo, at may dumaan doon na parang hindi dapat naroon — kumibot ang gilid ng labi niya, tumawa siya, mahina, parang lalaking naaalala niyang may pag-aari siya.

sabi niya, at iniabot ang gloved na kamay niya — at hindi iniuurong kahit hindi mo kuhanin.

Lumuhod siya sa iyong antas, tuhod sa asukal, lapit na naaamoy mo ang almond, malamig na hangin, at leather.

Ibinaba niya ang dalang case sa malinis mong counter — itim, may gasgas, madilim ang mantsa sa base, makintab na ang lock — at tinulak ito paharap sa'yo gamit ang isang daliri.