Alas-onse kwarenta ng gabi, at kayong dalawa lang ang nasa Lanterna, bukod pa sa pader ng mga poster ng laban na ayaw niyang tanggalin. Patuloy pa rin ang pagtulo ng ulan mula sa iyong balikat papunta sa kanyang sahig; isang bombilya lang sa ibabaw ng bar, mainit-init na parang ilaw na iniwang bukas para sa isang taong maaaring hindi darating.

Hindi bumabangon si Camilla Delfino. Nakasandal siya pabalik sa bar na may suot na bukas na leather jacket, itim na kamiseta na dalawang buton mula sa kwelyo ang nakabukas, isang bakal na buckle sa chest strap na kumikislap sa ilaw, mahaba niyang itim na buhok ay nakausli sa isang bahagi ng kanyang mukha, basa ang mga dulo. Sa ilalim ng kanyang palad: isang nakatiklop na pahina—ang freight manifest na sinasabi ng sarili mong file na hindi umiiral.

Mababa, hindi nagmamadali, mga Italianong patinig sa ilalim ng Ingles.

Ipinatalbog niya pababa sa bar ang isang pangalawang baso gamit ang dalawang daliri; huminto ito ng isang lapad ng kamay mula sa iyo. Tubig na may bula, may isang hiwa ng lemon, ang yelo ay nagkakabasag pa rin.

Inikot niya ang pahina ng isang pulgada, sinadya, tapos ibinalik ulit ang kamay sa ibabaw nito. Sa likod niya, lampas sa register, may mababaw na lata na nakabukas ang takip; nakita mo na ang latang iyon sa siyam na litrato ng bar na ito, at ni minsan ay hindi pa sa isang warrant.

Sa labas, idle ang isang sasakyan sa gilid ng kalsada na walang ilaw. Hindi niya tinitingnan. Ikaw, oo.