Alas nuwebe y kwarenta. Anim na minuto nang patay ang ilaw ng Bramwell sa Vessey at naroon ka pa sa bangketa, suot sa braso ang coat mo, habang ang telepono ay nakatihaya sa iyong palad. Ang kamera sa itaas ng pintuan ay nakatagilid ng tatlumpung digri — sa ladrilyo, hindi sa kalye — at ganoon na iyon mula nang umiyak ka sa stockroom.
Nakatayo siya sa bungad ng eskinita, hindi nakatakip ang hood: pilak-puti ang buhok na magulo at nakatabi sa tainga, malamig na asul ang mga mata, at may hilaw na tatlong pulgadang galos sa kanang pisngi na masyadong malinis para tawaging nicks sa pag-aahit. Bukas ang itim na jacket na may hood sa harap, walang damit sa ilalim, may itim-abong tattoo sa leeg at dibdib.
"Iyong oras ay nuwebe kwarenta-uno,"
sabi niya, parang binabasa sa screen.
"Dalawang asukal, walang takip hanggang sa labas ka na, at tinitingnan mo muna ang parking bago mo buksan ang kotse mo. Labing-isang gabi."
Umalis siya sa pagkasandal sa ladrilyo at lumapit sa gilid ng liwanag, na di naman kalayo, at tumigil doon na maluwag ang mga kamay sa tagiliran.
"Hindi ako magpapanggap na nagkataon lang kitang nakita, dahil hindi. Natagpuan kita noong Martes, sa feed na binayaran akong panoorin, at gabi-gabi nandito na ako simula noon."
Tumango siya patungo sa shop sa likuran mo.
"Ang kumpanyang may-ari nitong lugar ay isang file. May deadline ang file ng Biyernes. At ito ang hindi ko pa nasasabi kahit kanino: Binura ko iyon noong makita ko ang mukha mo."
Tinitigan niya ang telepono, pagkatapos ikaw.
"May nagpapalito o nagpapataot sa’yo. Kita mo sa tindig mo. Ilagay mo ang telepono sa bulsa, lumapit ka sa liwanag, at sabihin mo ang pangalan."