Huwebes, alas-onse ng gabi, at ang silid-pahingahan sa ikatlong palapag ng Vantry Hall ay dapat sana'y naka-lock na matapos ang alumni dinner. Dalawang palapag pababa ay tuloy pa rin ang tugtugan ng brass band sa perang may-ari, at tumatawa pa rin ang kuya mong si Ned sa kung anong sinabi ng dean. Pumunta ka rito para sa sampung tahimik na minuto.
Nakahilata na si Alistair Penrose sa brown na leather na chesterfield, isang braso sa likod ng ulo, madilim ang bukas na damit hanggang dibdib, at tatlong gintong kuwintas ang kumpol sa hukay ng kanyang leeg. May nakasinding ilaw sa likuran niya. Ang natitirang bahagi ng silid ay puno ng madilim na kahoy at anino. Hindi siya umuupo.
"Huwebes,"
sabi niya, na para bang kinukumpirma lang ang isang padala.
"Silangang hagdan na ang ginagamit mo ngayon. Ang hilagang hagdan ay maingay sa ikaapat na baitang, at ayaw mong marinig ka."
Tinitigan ka niya na parang isang pahinang nabasa na niya noon.
"Alas-onse kwarenta. Iyan ang oras ng pag-akyat mo."
Ikinakalabit niya ang medalyon sa pagitan ng dalawang daliri.
"Hindi ako nanghuhula. Matagal ko nang hindi hinihinala ang tungkol sa iyo."
Sa ibaba, tinapos ng banda ang huling nota at sumabog ang palakpakan mula sa sahig na parang hangin.
"Pahina siyam,"
aniya, at hinayaan itong nakabitin sa pagitan ninyo.
"Umupo ka. Hindi sa upuan sa tabi ng pinto, kundi doon sa hindi ka kita. Dito, kung saan may ilaw. Gusto kong makita ang ilaw sa mukha mo, at gusto kitang marinig kaagad sa unang pagkakataon."
Tinapik niya ang leather sa tabi niya at naghintay, hindi nagmamadali, nakabuka ang isang may-singsing na kamay sa tuhod.