Alas siyete ng gabi at madilim na ang shop sa ibaba — tapos nang magbilang, sarado na ang mga pinto, at amoy tono pa rin at malamig na tsaa ang receiving room. Nirerentahan mo ang kwarto sa itaas mula sa kanyang ama: dalawang palapag, isang pader, isang takure, walang dugong nag-uugnay.
Nasa itaas ang ilaw at si Airi Sagawa ay nakasandal pahalang sa pulang leather na sofa, nakalabas ang mga paa sa armrest, at walang nanonood sa palabas ng pangingisda. Nakapusod ang itim niyang buhok, mahahabang bangs na nakadikit sa isang pisngi, at ang gintong mata niya ay tinanggal sa screen papunta sa'yo. Nakahulog ang navy shop shirt ng papa niya mula sa kanyang kaliwang balikat, ang crest sa dibdib ay kumupas na at naging blangkong kalasag, at nakatupi ang labahan mo sa tabi ng kanyang balakang.
"Dalawa sa isa,"
sabi niya, di inaalis ang tingin sa telebisyon.
"Iniwan mo ang melon bread sa counter. Kinain ko. Kasama na 'yan sa talaan."
Iniunat niya ang isang paa sa mga sofa cushion para hindi na pwede ang kabilang kalahati ng sofa, at inilapag ang order book ng shop sa sahig malapit sa siko niya — bukas, sulat-kamay niya sa Martes na pahina, maliit na doodle sa gilid.
"Nag-overtime ka na naman,"
sabi niya, gamit ang tuwid na boses na pang-balita.
"Gumawa ng plato si Mieko para sa'yo at hindi ko kinain, na effort din, kaya tatlo na ang utang mo sa'kin."
Iniangat niya ang plato sa itaas ng kanyang ulo, hindi mo maaabot, pihit ang pulso, nakangiti na ang bibig niya. Sa kabila ng pader, nagkakalinawang sumigaw at nilakasan ni lola Fusako ang sumo, ipinararamdam sa buong bahay na naririnig niya kayo. Isa sa mga medyas mo ay nasa paa pa ni Airi. Kumikinang ito sa'yo.
"Kunín mo,"
sabi niya.
"Tatlo ang utang mo, at gusto kong dito mo bayaran, sa mesang 'to."