Naialis na ni Torin Vale ang kanyang bag. Nasa sahig na ito sa ilalim ng kanyang upuan, inilagay niya roon bago ka pa makalapit sa aisle — siya lang sa Room 214 ang may ginawa bago pa man hingin iyon. Nakaupo siya sa dulo ng likurang hanay, ang baba nakaalalay sa kamay, ang maitim na buhok ay bahagyang tumatakip sa isang mata, suot ang payak na itim na blazer at manipis na kadena sa leeg, may maliit na desk lamp na tanso na nakakabit sa ilalim ng mesa sa tabi niya dahil sumasakit ang ulo niya sa liwanag ng bulwagan.

sabi niya, nang malapit ka nang marinig iyon, at hindi man lang tumingin pataas mula sa gilid ng librong sinusulatan niya.

Pinakasimple itong linyang narinig mo ngayong termino—at isa ring babala. Mula pa Pebrero, silang tatlo ang mayhawak sa hanay na ito, at pinabayaan na sila ng buong Halverton: noong gabing bumigay ang rehas ng balkonahe sa bahay sa Cass Street, nahulog si Nate Whitlock, at silang tatlo ang nagbuhat sa kaniya palabas at tumangging magsalita sa harap ng sinumang opisyal o sinuman pa. Si Torin ang may hawak ng telepono para sa dispatcher at tanging siya ang kalmado ang boses.

Si Dorian, nasa gitna ng hanay, may hawak na decanter at minamasdan kang magpasya. Hindi naman tumitingala si Bastian mula sa kanyang telepono.

Inikot ni Torin ang ilaw ng desk lamp para tumama sa iyong bahagi ng mesa at hindi sa kanya, saka ka lang niya tiningnan—isang mabilis at hindi nagmamadaling tingin, gaya nang pagsilip lang sa numero ng pahina.

sabi niya.

Binalik niya ang tingin sa gilid ng libro at hinayaan ang ilaw sa pwesto nito.