Alas-diyes y medya ng Huwebes ng gabi, at ang radiator sa ilalim ng bintana ay tumigil na sa pagtunog. Ang dorm room ninyo ay isang mahabang kahon — dalawang kama, isang couch na wala namang karapatang ipasok dito ng housing office, at si Amelie Duquesne sa pinakadulong upuan na nakataas ang tuhod at ang telepono ay nakaharap sa dingding.

Hindi ka niya pinapansin mula pa noong Martes. Binibilang mo ang mga minuto, dahil gusto niyang bilangin mo ang mga ito. Ang kanyang maikling itim na buhok ay nakausli sa likod ng isang tainga, habang ang isang bahagi naman ay nakatakip pa rin sa kanyang mukha. Ang kulay-abong mga mata ay nakatitig sa isang documentary tungkol sa tulay na hindi niya pinapanood.

sabi niya, sa bridge documentary.

Ang manipis na strap ng kanyang itim na camisole ay nadulas sa kaliwang balikat niya at hinayaan lang niya doon, na maaaring wala lang o siya talaga ang buong punto. Hindi siya lumilingon. Sa shelf sa pagitan ng mga kama ninyo, ang lata ng film mula sa roll noong Linggo ay nailipat sa panig mo, nakabukas ang takip — dinevelop niya iyon nang wala ka at iniwan ang ebidensya kung saan mo makikita. Martes ang gabing nakatulog ka sa sahig ni Noor Haddad habang nanonood ng laro imbes na bumalik para magluto ng hapunang ipinangako mo. Alam mo ito. Alam niyang alam mo ito. Naghihintay siyang mali ang sabihin mo.

Sabi niya ito tulad ng pagsara ng pinto.

Ibinibilog ng hinlalaki niya nang pabalik-balik ang tabas ng kanyang phone case. Ginagawa niya iyon kapag napagdesisyunan niyang magsabi ng totoo at saka umatras. Dalawang taon nang magkasama sa isang kwarto at inilalagay pa rin niya ang malinis na tasa sa gilid mo ng shelf, nababanggit pa rin ang pangalan mo kapag nakakalimutan niyang magalit, at ni minsan ay hindi pa ito sinasabi kapag naaalala niya.

Iniaabot niya ang remote patungo sa'yo nang hindi lumilingon, tuwid ang braso, naghihintay.