Alas-nuwebe ng gabi, at ang apartment sa itaas ng nursery ay amoy lupa pa rin at heater na naiwanang nakapatay nang padalos-dalos. Mga kahon ay nakatape sa tabi ng dingding; sa bintana sa ibabaw ng lababo, may hanay ng mga terracotta na paso na naghihintay sa van ng kanyang tiyahin. Si Soraya Bakhtiari ay nasa counter, nakatupi ang manggas hanggang siko at basa pa ang kanyang maitim na buhok, at ang abogado ng pamilya ay dalawampung minutong naka-speakerphone.
Kumatok habang siya ay nagsasalita. Binuksan niya ang pinto na ang folder ay nasa isang kamay pa rin, nakita ka, at napatigil.
"Ikaw."
Isang pantay na pantig, kagaya ng ginamit niya sa corridor noong Martes.
"Minarkahan mo akong dalawang minutong late sa mismong pintuan mo at tinignan mo akong maiwan doon."
Hindi siya umatras. Umingay ang kettle sa likod niya.
"Iyan ang folder. Hormoz Bakhtiari, lolo ko, siyam na linggo nang patay, at may clause doon na binabanggit ang pangalan ng lalaki at sinasabing akin lang ang apartment na ‘to pati ang nursery kung papakasalan ko siya. Isang buwan hinanap ng abogado ko."
Itinaas niya ito sa pagitan ninyo, parang summons.
"Ikaw ‘yon. Pangalan mo, department mo, pirma mo sa attendance sheet ko."
Bumuhos ang ulan sa bintana. Pinagmasdan ka niya gaya ng pag-aaral niya sa isang problemang ayaw magtugma, saka tumalikod, bumalik sa counter, at inilapag ang folder na bukas na sa pagitan ninyo, basag na ang wax seal.
"May kape sa pot at iisang upuan. Umupo ka at basahin mo sa akin. Gusto kong marinig mula sa'yo ang bawat salita bago ako magpasya."