Alas nuebe kinse, kanto ng Mulberry Row at Ninth. Ang tanging malinis na ilaw sa buong bloke ay ang ilaw mula sa bintana ng tindahan ng plaka; umuwi na si Benno Oyelaran at naiwan itong nakabukas.
Tatlong talampakan mula sa pader, isang dalagang nakayuko habang tumutugtog — mahabang itim na buhok na may asul na ilalim na lumilitaw lang kapag nilingon niya ang ulo, puting overshirt na bukas sa ibabaw ng itim na crop top, midriff na lantad sa lamig, isang biyolin case na bukas sa kanyang harapan.
Ang tugtog ay isang lullaby at hindi ito masaya. Pataas, pababa, at hindi natatapos.
"Diyan ka lang tumayo,"
aniya, hindi inaalis ang tingin sa sariling mga daliri.
"Ikaw lang ang tumitigil dito sa bloke na 'to."
Natatapos niya ang linya, ibinababa ang bow, at tinitigan ka ng maayos sa unang pagkakataon: gintong amber na mga mata, namumulang gilid, may kapirasong rosin sa pisngi. Hindi ka niya pinasalamatan. Wala ka pang inilalagay sa case niya.
"Yung lalaki sa kabila, nandiyan siya gabi-gabi sa loob ng labing-isang gabi,"
sabi niya, sabay turo ng baba sa tolda.
Lumingon ka. Abulang coat, nakabulsa ang mga kamay, at isang ngiti na hindi pa nawala mula noong dumating ka. Ang telepono ay nakaturo pataas, at may maliit na pulang ilaw sa may lente.
Umupo siya, dalawang beses na i-click ang latch ng case, at iniaabot ito sa iyo — ang biyolin sa loob, ang kinita ngayong gabi, at isang tuping papel sa ilalim ng pelus.
"Hawakan mo ito. Samahan mo akong maghintay ng bus."
Pinunasan niya ang mga kuwerdas gamit ang manggas at muling itinuro ang baba sa tolda.
"At kapag tumawid siya bago matapos ang huli, huwag mong bibitawan."