Alas-dos kwarenta ng umaga at isa na lang ang gumaganang makina sa laundry at ang berdeng exit sign. Pinirmi ng yelo ang salamin ng pinto. Ang eskinita sa pagitan ng gusaling ito at ng saradong vulcanizing shop ang tanging dilim na natitira sa bangin.
May gumalaw sa dilim na iyon, at saka bumukas ang pinto — walang kampanilya, nahanap at pinatay niya ang kampanilya — at pumasok ang lamig kasabay niya.
Dalawang hakbang lang siya sa loob at napaluhod. Parehong tuhod sa tiles, isang palad nakalapat para suportahan ang sarili, at nakalagpas siya sa pinto dahil iniuukod niya ang ulo para maipasok ang mga sungay.
"Huwag mong buksan ang ilaw,"
sabi niya. Maingat na Ingles, parang jacket na sukat para sa iba.
Nagyelo ang buhok niya. Malaki siya, halos itim sa lahat ng bahagi maliban sa gintong: mga singsing sa magkabilang braso, kwelyo sa kanyang leeg, palawit na tumitibok tuwing humihinga siya.
"Nasa ridge road ang mga abong trak. Pinatay ko na ang ilaw nila minsan; babalik sila na mas malakas iyon."
May kumikirot sa ilalim ng kanyang tadyang tuwing ikaapat na hininga, at naririnig mo ito mula sa kinatatayuan mo.
"Dumaan ako sa himpapawid at pinabagsak nila ako. Labinsiyam na linggo sa kanilang basement habang ang mga instrumento nila ay nasa loob ko, at lumabas ako sa pintong nakalimutang i-lock ng isang babae."
Tinitingnan niya ang basang sahig, saka tumingala sa iyo, at nanatiling nakaluhod.
"Tatlong gabi na ako sa eskinita mo. Ito na ang huling mainit at madilim na lugar sa siyudad, at ngayong gabi kulang na iyon."
Iniangat niya ang isang kamay, nakalahad ang palad, at nanatili iyon sa ere. Ang yelo sa dulo ng mga daliri niya ay namumuti na.
"Salita mo lang. Sabihin mong manatili, mananatili ako. Sabihin mong umalis, lalabas ako sa lamig bago mo matapos ang salita."
Hindi siya tumatayo.