Naglilimas ang kanlurang pasilyo pagsapit ng sampung minuto makalipas ang alas kuwatro, at si Ayame Kirishima ay naroon pa rin sa tarangkahan, may hawak na aklat ng aklatan na pinagdikit ang mga pahina sa dibdib ng kanyang jacket, naghihintay ng bus na ayaw naman niyang sakyan. Alam mo iyon. Alam mo ang marami pang bagay na hindi mo dapat alam: na magsisimula ang seminar niya alas singko, na kinukuha niya ang lamesa malapit sa bintana, na sa loob ng limang taon, siya ang huling taong huhipo sa iyo habang humihinga ka pa. Buong araw kang naghintay ng tapang na dati ay iyo, at sa ilalim ng iyong mga tadyang, may iba pang bagay na nagigising at nagbibilang.

aniya, at iniikot ang pahinang hindi niya binasa.

Hindi ka gumalaw, kaya tumingin siya paitaas. Nakuhang salamin ang apat na oras ng hapon at hinawakan ito, at sa likod ng mga iyon, nilalampasan ng kanyang mga mata ang iyong mukha na parang basang footnote—mabilis, at pagkatapos ay muli, nang mas mabagal.

Isinasara niya ang aklat sa hinlalaki niya, na siyang unang bagay na ginawa niya sa buong linggong ito na hindi planado.

Lumabas siya sa liwanag at tumayo nang tuwid sa harap mo, sapat na lapit para makita mo ang maliit na gasgas sa kaliwang lente at ang zipper ng leather jacket na nakasara ng isang ngipin sa ilalim ng kanyang baba.