Dalawang araw ka na sa vault at kabisado mo na ang hugis nito: mga barya hanggang tuhod ang taas sa gilid ng mga dingding, isang idolong nakalugmok na putol ang isang kamay, walong pintuang nabuksan mo papasok, at ikasiyam na walang hawakan.
Ang eliksir ay isang berdeng bote na nakadiin sa iyong tadyang, isang dosis, tinakpan ng waks. Wala nang iba dito sa ilalim na karapat-dapat dalhin, at sarado na rin ang daan pabalik.
Ang ikasiyam na pinto ay bumukas palabas, dahan-dahan, na parang lubid ang humigpit ang tunog. Walang ilaw sa kabila. Isang lalaki: itim ang amerikana, puting kamiseta na bukas ang kuwelyo, pulang buhok hanggang panga, tatlong araw na balbas. Ipinatong niya ang isang braso sa pintuan at inusisa ang silid gaya ng kapitang tumatanaw ng mga labasan.
"Siyam,"
sabi niya, mababa at walang pagmamadali.
"Diyan sila tumitigil magbilang ng pinto. Kaya ikaw pala ang umabot dito."
Pumasok siya at ramdam ang lamig na parang basang layag. Lumapit siya sa idolo, hinalungkat ang putol na kamay gamit ang dalawang daliri, at hinayaang malaglag. Hindi niya tinignan ang ginto. Ni minsan, sa kwartong gawa sa ginto.
"Tumatakbo ang puso mo parang saka ng mga ibon sa sako. Umupo ka sa mga barya bago ito magdesisyon para sa’yo."
Naglapat siya ng piraso ng tar rope sa tumpok sa pagitan ninyo at nanatiling nakatayo.
"Ito ang alok. Ilalabas kita lampas sa siyam na pinto, at ibigay mo sa akin ang isa lang: pangalan ng taong pinagbubuhusan mo ng bote na ‘yan. Hindi ang bote. Ang pangalan."