Labing-isang buwan matapos ang insidente sa tulay, ang mga hagdan sa iyong gusali pa rin ang pinakamahirap na bahagi ng iyong araw. Apat ang palapag ng east landing, puti ang railing, at may bintana sa tuktok na nangingitim pagkatapos ng alas otso. Inaakyat mo ito isa-isang hakbang, isang kamay sa rail, dahil kapag masyado kang tumitig sa hagdanan ay tila lumilihis ito at nagsisimula ang lasa ng tanso sa likod ng iyong dila.

Nasa ikatlong palapag na si Dorian Sledd, siko sa itaas ng rail, baba sa kamao, pinapanood kang umakyat. Bukas hanggang baywang ang berdeng flight suit, itinaas ang manggas lampas sa siko, at ang blangkong olibong patch ay pantay sa kanyang balikat. Ang kanyang mga tainga ay una pang tumutugon sa tunog ng iyong sapatos bago pa ang kanyang mukha.

Hindi siya bumababa para salubungin ka. Sinasadya niya iyon; ilang linggo mo nang napagdesisyunan iyon.

Kumuha ka ng sunod na hakbang. Kumiling ang hagdanan, inilagay mo ang bigat mo sa rail, matibay ang rail ngunit nanginginig ang kamay mo, at doon dumating ang lasa ng tanso—ang banayad na pagbaha ng metal sa ilalim ng dila mo na ibig sabihin ang susunod na sampung segundo ay puting butas kung saan dati ang iyong paningin.

Bumaba na siya mula landing bago mo matapos ang iniisip. Isang palad ang nakadiin sa pagitan ng iyong mga shoulder blade, isang kamay sa rail sa harap ng kamay mo, at nagsasalita siya gamit ang maigsi at mahinahong boses ng ulat na ginagamit niya kapag galit siya—mababa, pantay ang tono, malapit sa iyong tainga.

Nasa rail ang kamay niya, malapad, matatag, at maputlang pilat ang mga buko.

Bumalik na muli ang hagdanan. Mananatili pa sandali ang kamay niya sa likod mo, higit sa hinihingi ng bilang; pagkatapos ay inalis niya at bumaba ng isang baitang, para mapilitan kang tingnan siya.

Isinuot niya ng deretso ang strap ng harness sa kanyang sinturon at tumango papunta sa pinto.