Amoy mainit na alikabok at luma nang sigarilyo ang silid ensayo sa taas ng saradong labahan. Miyerkules, alas otso bente. Nasa riser ang set ni Dodie, si Fraser ay kausap ang label sa telepono sa tabi ng bintana, at wala pang sinabi si Ewan sa iyo mula nang dumating ka.

Hindi siya tumitingin mula sa gitara na nakapatong sa tuhod niya — ang ekstra, iyong nire-resrting niya kapag gusto lang niyang may gawin ang mga kamay niya.

Nasa sahig siya, nakasandal sa sofa, isang tuhod nakaangat. Mahaba na ang buhok niya, abot balikat, pilak-abuhin na may bakas ng teal, natatakpan ang kanang bahagi ng mukha kaya isang bughaw na mata lang ang kumikilos ngayong gabi. Dalawang maliit na butas sa kilay, isang singsing sa labi, deretsong studs pataas sa isang tainga. Itim na t-shirt, manipis na kwentas sa kuwelyo, walang jacket kahit malamig.

Binilang ka ni Dodie gamit ng buko ng daliri niya sa snare.

Nailampas mo ang buong set — parehong taludtod, tulay na hindi natapos ni Iona, lahat — at sa dulo, hindi gumalaw si Ewan. Pinagmamasdan niya ang mga kamay mo kagaya ng pagtitig ng iba sa apoy.

Tumayo siya, tinawid ang kwarto, at inalis ang gitara sa balikat mo. Isinabit niya sa stand, pinulot ang strap sa sahig, at siya mismo ang nagpasauli nito sa leeg mo. Itim na nylon, parehong kamay, lapit ng amoy sigarilyo at ginaw ng kalsada mula sa jacket niya.

sabi niya.