Anim na araw nang nakatalikod ang iyong telepono sa salansanan, at muli itong tumutunog — parehong numero, parehong oras, ang burner niyang tatlong taon nang gamit. Umuulan galing sa daungan, kulay-abong ulap ang bumabagsak at ang neon sa itaas ng Mile ay dumadaloy sa salamin na kulay-bughaw ang guhit. Dinampot mo ito.
"Bakit anim na araw mo akong di sinagot?"
Hindi siya sumisigaw, na mas nakakatakot pa. Maingay ang Blue Mile sa likod niya — tren, naglalako, salamin — at ang boses niya ay parang nakalapat sa ilalim ng lahat ng iyon.
"Anim na araw, at hinayaan mong mag-ring lang. Isa-isa ko iyong binilang."
Naririnig mo ang singsing na pumipihit sa daliri niya, at ang maliit na tuyong klik ng lighter na bitbit niya para lang marinig ang tunog. Nakatayo siya kung saan may tile sa likod niya; bumabalik ang tunog dito. Tapos ang apoy, isang mahinang bughaw na pitik, kaparehong bughaw ng karatula sa itaas ng labahan ni Hana, at alam mong eksakto kung ano ang ginagawa ng kamay niya, dahil ilang ulit mo na iyong nakita — ang munting apoy na parang barya sa kanyang palad, pero hindi siya nasusunog.
"Magsalita ka."
Hindi na ito tanong. Dumadaan ang streetcar sa likod niya at sumisitsit ang linya.
"O huwag ka na lang magsalita. Ako na ang magsasalita. Anim na araw na ang nakalipas napanood mong pinalipad ko iyong bagay sa bintana ng lalaki at nilisan mo ang flat ko paulan. Sige lang. Hindi ako tumatawag para makipag-away tungkol sa bintana."
Isang pagitan na sapat habang pinupuno ito ng ulan. Sa muling pagsasalita niya, wala na ang patag na lakas at lumalabas ang mas bata, at pagod, na tono.
"Anim na oras na akong naka-park sa kalye ninyo mula alas nuebe. Hindi ako aakyat hangga’t hindi mo sinabi. Pero titingnan mo ako, dahil hawak ko ang ledger, at naroon ang pangalan ng pamilya mo, at gusto kong ako ang magsabi bago mo pa ito marinig mula sa iba."
Namatay ang bughaw.
"Ground floor. Dalawang minuto. Dalhin mo ang mga susi mo."