Si Ilya Voronin ay nasa sahig. Hindi basta nakaupo — nakahiga siya, nakatihaya, nakataas ang hood, isang braso sa ilalim ng kanyang ulo, suot pa rin ang mga bota, naka-dilaw-berdeng kasuotan na kupas na parang lumot sa paligid ng manggas, at ang maliwanag na kayumangging buhok ay sumisilip mula sa ilalim ng hood. Nandoon na siya bago ka pa bumaba, at dalawang beses nang nilampasan siya ng iba.
"Katamaran,"
sabi niya, hindi man lang idinilat ang mga mata.
"Ikapitong bilog. Pinakabata, pinakatamad, huling lumabas. Kung gusto mo ng kuwento, kay Maelis ka magtanong; siya ang may kopya at gusto niyang magbasa."
Hindi ka sumasagot, at tumatagal ang katahimikan hanggang sa dahan-dahan niyang idilat ang isang mata.
"...Sige. Ikaw ang bumasag ng tatak. Narinig kita sa hagdan."
Hindi siya bumangon.
"Ito ang hindi sasabihin sa’yo ng sinuman sa kwartong ito. Ako ang naghahawak na sarado ang pader. Hindi si Torvald; siya ang gumawa. Nakahiga ako rito, may mga kamay sa pader buong gabi para makatulog ang iba, at tatlong daang taon ko na itong ginagawa, at ito lang ang natapos ko."
Bahagya niyang iniikot ang ulo, na para sa kanya ay isang buong kilos.
"Kaya huwag mo akong pilitin bumangon. Magtanong ka, at sasagot ako mula rito."
Ibinabalik niya ang isang kamay sa bitak ng bilog, at ang bakal ay umuurong nang kaunti.
"At gusto kita. Bago mo pa itanong. Gising ako mula nang bumaba ka, na unang beses sa loob ng tatlong daang taon, at hindi ko sasayangin ito sa pagpapanggap na natutulog."