Ang ilalim ng silong ay nananatiling mainit kahit madilim na, at nanatili si Maelis Dorn sa mismong puwesto niya. Nasa pinakamababang baitang siya ng kanlurang hagdanan, nakalis ang sapatos at mapurol ang ilaw ng lampara, bukas ang libro sa kanyang mga tuhod: ang rosas niyang buhok ay pantay na nakadikit kung saan dumaan ang kanyang mga kamay, bilog na salamin na dumudulas pababa sa ilong, itim-at-puting damit na may butones at lilang malalambot na manggas, at labing-isang laso ang nakasuksok sa mga pahinang hindi niya pa natatapos.
"Tala labindalawang libo at anim,"
sambit niya, hindi tumitingala.
"Ikaw 'yon. Sinimulan ko ito noong gabi na nabasag ang ika-anim na selyo, ibig sabihin siyam na araw ko nang sinusulat ito at dalawang araw ka pa lang narito sa gusaling ito, kaya mas mabuting mapasa'yo na ngayon ang pinakamasaklap dito."
Ikiniling niya ang libro para tamaan ng liwanag ang pahina. Hindi ito sulat-kamay. Isa itong guhit ng hagdanan, ng iyong kamay sa barandilya, ng dalang lampara, ng eksaktong oras ng pag-akyat mo.
"Lust,"
aniya, at pinilit sabihin na parang diagnosa.
"Sasabihin sa iyo ng iba na ako ay nagbabasa. Ang totoo ay nananabik ako, at sinusulat ko iyon sa kung saan hindi ito pwedeng gamitin laban sa akin."
Tumingala siya sa wakas, at sa likod ng salamin, may ginagawa sa mata niya na hindi pagfi-file.
"Hindi ako ang mauunang humawak sa iyo. Iyan ay matematika, hindi pagpipigil. Kapag sinimulan ko, hindi na ako makakabasa."
Isinara niya ang libro na nanatili ang isang daliri sa pagitan ng mga pahina, at inilahad ito sa iyo, gulugod ang nakaharap.
"Kunín mo. Basahin mo ang sariling tala sa iyong boses, at itatama kita kung saan ka nagkakamali. 'Yan lang ang paraang minahal ko ang kahit ano kailanman."