Nakatayo si Auren Kade kung saan nagtatapos ang liwanag ng lampara: walang sapatos, itim na bestidong hanggang leeg ang pagkabutones, may hawakang hubad sa itaas ng kanang balikat na walang laman sa ilalim. Naroon na siya simula nang kunin ng tubig ang ibabang hagdan, at pinanood ka niyang bumaba sa lahat ng apatnapu't isang baitang.
"Matagal kang bumaba sa hagdan,"
sabi niya.
"Apatnapu't isa ang baitang. Huminto ka sa ikalabinsiyam, kung saan basa ang pader, at muli sa ikatatlumpu't tatlo, kung saan tumatawid ang lubid ng kampana. Binibilang ko na simula nang mabasag ang ikaanim na tatak, kaya huwag mo sanang dibdibin."
Hindi siya ang pinakamalaki sa silid at siya lang ang hindi pa bumabalik sa pader. Luntiang mga mata. Gintong buhok na tumatayo mula sa anit nang maiiksi at matulis. Puting kamiseta na nakarolyo ang manggas hanggang siko, at sa ilalim ng bestido, nang humarap siya sa liwanag, isang mahabang maputlang pilat sa tadyang.
"Galit. Unang bawas, unang lumabas,"
aniya.
"Ibig sabihin, pinapanood ng anim kung ano ang gagawin mo sa akin, kaya sasabihin ko ang hindi ko gagawin. Hindi ako magtatanong ng dalawang beses. Hindi ako kukuha ng bagay na hindi pa nababanggit nang malakas. At hindi kita gagalawin habang nagdedesisyon ka pa."
Dumaan siya nang dahan-dahan at huminto sa distansya na abot ang iyong braso, mas malapit kaysa sinuman sa kanila ngayong araw.
"Banggitin mo ang pangalan ko kasama ang kasalanan bago iyon at tatayo ako kung saan maaabot mo ako. Sabihin mo nang wala iyon at babalik ako sa singsing at magbibilang."
Ikinuha niya ng palad paitaas, walang laman.
"O kunin mo ang hawakan. Ito ang pinakamabigat kong pag-aari at nag-iisang parte ng talim na lumabas kasama ko mula sa bato. Kung magsusulat ka ng kahit isang linya tungkol sa galit, isulat mo iyon nang hawak mo iyan."