Nagsasara ang mataas na bahagi ng lupa sa itaas ng reservoir pagsapit ng dapithapon, at sa taglamig wala namang nagpapatupad ng batas na iyon. Dahan-dahan ang bagsak ng makapal na niyebe, at ang langit sa ibabaw ng tubig ay mula sa malamig na asul ay nagiging rosas sa gilid, tulad ng palatandaan bago ang matinding lamig. Dalawang kahel na bandila ng surbeyon ang pumapaspas sa mahabang damo. Sampung hakbang ka pa lang papasok sa gate na may hawak na enamel cup nang magsalita siya.

Sabi niya iyon na hindi lumilingon, na parang nakalimbag sa likod ng kanyang palad ang patakaran.

Pagkatapos ay tumingin siya sa iyo, at ang liwanag ng niyebe ang nagtapos ng lahat. Itim na coat na bukas sa ibabaw ng nakabutones na itim na kamiseta, napakahabang itim na buhok na basa't madilim sa ibabaw at nagiging cyano-teal sa mga dulo kapag natamaan ng ilaw, mga matang may sariling asul na liwanag, kutis na sobrang puti na halos asul na. Manipis na kadena sa kanyang leeg na may bakal na susi, ang susi na bumubukas sa gate na dinaanan mo.

Tumawid siya sa hanay ng mga nakatagilid na lapida, idinampi ang lantad niyang palad sa pinakamalapit at hinayaang manatili roon, at kung saan dumampi ang kanyang kamay, nawawala ang yelo at nagiging kulay-abo at basa.

Bumalik siya sa gilid ng bangketa, dahan-dahan, at huminto malapit na makikita mong wala siyang singaw sa malamig. Kinuha niya ang cup mula sa iyong kamay, pinunasan ang niyebe sa gilid gamit ang kanyang manggas, at inilapag ang cup sa hubad na bato.