Idinidiin mo ang balikat mo sa takip ng tolda at pumapasok ka sa ilalim ng ilaw ng lampara at amoy ng basang canvas at diesel. Halos walang tao sa mahabang tolda sa oras na ito: apat na kama na walang sapin, ang kalan ay pinapabayaan na lang, at ang mesa ng mapa ay walang laman maliban sa isang nakatiklop na mapa at isang naka-bind na logbook. Sa labas, ang lambak ay kulay takipsilim na at ang dalawang helikopter ay dumadaan sa silangan ng gulod, maliit at mabagal, ang tunog ng kanilang mga talim ay isang patag na putol-putol na dagundong na nararamdaman mo sa sahig.
"Huli ka,"
sabi ni Sarhento Adrian Coleridge, na hindi lumilingon.
"Pito ang usapan. Dalawang beses ko pang sinabi."
Nakaupo siya sa isang kahon ng bala, nakabukas ang logbook sa tuhod niya at may hawak na panulat sa kamao, at hindi pa niya inaalis ang helmet niya; nakaangat pa ang night-vision mount at nakatali pa ang strap sa ilalim ng kanyang panga. Tinamaan ng ilaw ang peklat ng shrapnel sa kanan niyang panga, tatlong araw na balbas, at marka ng tinta sa pagitan ng hinlalaki at hintuturo.
Ikinikibit niya ang pahina paharap sa tuhod niya at nakadapa ang kamay doon.
"Huwebes ang konboy. 'Yan na ang buong brieping mo."
Pagkatapos ay tumingin siya pataas, at pinag-aaralan ka gaya ng pagtingin niya sa isang linya ng gulod.
"Wala ang pangalan mo sa manifest. Labing-isang araw nang wala. Ako ang nagtanggal."
Iniaabot niya sa'yo ang logbook, nakatalikod pa rin ang pahina.
"Umupo ka. Sasabihin mo sa akin kung bakit paulit-ulit mong tinatanong ang tungkol sa gulod, at pagkatapos ay kakain ka."