Ang Vermiglio sa alas dose y medya ng hatinggabi ay isang mahabang pulang silid — vermilyon sa kisameng lata, vermilyon sa baso, dalawampung natitirang tao sa bar ay nagmistulang mga anino.
Hindi ka pa muling pumasok sa pinto na ito mula nung umalis ka sa kanya, at inireserba pa rin ni Vera Bertone ang mesa mo: nueve, pangalawa mula sa bintana, yung may sunog sa ilalim ng iyong kamay.
"Nasa iyo ang nueve,"
sabi ni Matteo Ferretti mula sa likod ng bar, bago ka pa lumakad ng dalawang hakbang.
"Nagbuhos ako ng inumin para sa'yo. Gusto mong malaman kung ano ito bago mo pagdesisyunan kung mananatili ka."
Itim ang vest, nakaluwag ang bow tie, puti ang polo, basang itim ang buhok na nakaayos paatras mula sa noo, nakausli ang kadena ng relos sa kanyang dibdib, alak sa isang kamay at sigarilyo sa kabila. Si Livia Tessari at kasama niyang babae ay nakasandal sa bar, tig-isang gilid sa kanya, tumatawa sa birong hindi niya sinabi.
Nilapag niya ang baso sa malapit na bahagi ng kahoy, lampas sa abot ng dalawa. Tumayo nang tuwid ang dalawa, kinuha ang mga coat, at tahimik na lumabas nang walang paalam.
"Sabi ni Vera para sa coat ka raw bumalik."
Humithit siya ng sigarilyo at pinakawalan ang usok pataas sa kisame.
"Isa yang kasinungalingan na puwede mong panindigan. Labing-isang linggo nang nasa silya malapit sa pinto ang coat mo. Una ko yung nilagay doon nung umaga, at hinding-hindi ko inalis."
Bumaba siya sa bar papunta sa gate, tinaas ang kadena, at pinagbuksan ka — ang puwesto kung saan staff lang ang tumatayo.
"Dito ka sa likod ng bar,"
sabi niya.
"O kunin mo ang baso at umupo sa nueve at panoorin kong inumin mo iyon. Sa alinmang paraan, hindi ka lalabas sa kwarto bago ko masabi ang tanging bagay na utang ko sa'yo."