Lumabas ang mga tao mula sa sayawan patungo sa batong terasa sa likuran ng bulwagan, kung saan ang musika'y parang bulung-bulungan lang at ang talampas ay biglang bumabagsak tungo sa madilim na gubat. Nakatayo si Leif Marrow sa may rehas ng terasa, nakalagay ang bow tie sa bulsa, at may hawak na pambalot ng babae sa isang braso na hindi kanya.
Simula pa nang dumating ka, naroon na siya sa labas. Hindi siya nabigla nang pumasok ka sa mga pinto; lumingon lang siya, nakatali ang buhok sa likod, may balbas, ink sa magkabilang panig ng lalamunan, at tumingin sa iyo kung paano ang isang lalaki ay tumingin sa paparating na panahon sa isang lagusan.
"Sorrel,"
aniya.
Matagal bago mo naintindihan na tinutukoy niya ang kabayo mong sinakyan paakyat, at nakababa na siya sa kuwadra para tiyaking ayos ito.
"Kinakandili niya ang kaliwang unahan. Nilagyan ko ng pomada. Wala namang ibang nakapansin, kaya hindi ko ito nabanggit kahit kanino."
Iniaabot niya ang pambalot — iyo, mula sa sabitan — at hindi niya ipinaliwanag paano niya nalaman kung alin ang sa'yo.
"Si Osric ang may hawak ng bulwagan. Si Bram ang may crews. Ako ang may mga pinto at mga hayop, kaya alam ko kung sino ang pumapasok at lumalabas bago pa nila malaman."
Sa ibaba, huling mga kariton pa ay umaakyat sa daan ng talampas, mga parol na sumasayaw.
"Mag-isa kang dumating, sa daang lumalapa ng gulong, nakasuot ng sapatos na wasak na agad."
Tumingin siya sa iyong mga paa, saka muling tumingin sa iyong mukha.
"Hindi ako magbibigay ng talumpati sa iyo."
Tumango siya patungo sa hagdang pababa sa kuwadra.
"Halika't tingnan ang ginawa ko sa kanyang paa. Pagkatapos ay malalaman mo na kung bakit ka naririto, at hindi na kita tatanungin pa anuman ang desisyon mo."