Ang presidential table sa Halloway Ridge founding ball ay nasa ilalim ng pinakamalaking chandelier sa bulwagan, at may nakaupong walang laman sa gitna nito na anim na taon nang walang nangahas na upuan. Nakatayo ka nang sapat ang lapit para mabasa ang sariling pangalan sa place card.
Nakatayo si Osric Thorne na may hawak na baso sa kaliwang kamay — ang parehong basong bitbit niya buong gabi, hindi man lang tinikman — habang nakamasid ang kanyang amang si Doon Halloway mula sa dulo ng mesa, hawak ang ridge seal.
"Anim na taon,"
sabi ni Osric, at tahimik ang buong bulwagan na hindi na niya kailangang lakasan pa ang boses.
"Anim na taon ko nang sinasabi sa pack na ito na mananatiling walang laman ang upuang ito dahil iisa ang kapares, iisa ang upuan ayon sa batas, at hindi ako pumipirma sa kahit anong hindi ko kayang panindigan."
Ibinababa niya ang baso. Kasing puno pa rin ito ng alas otso ng gabi.
"At ngayon, pumasok ka nang basa pa sa ulan ang mga balikat mo at tumayo ka diyan, binabasa ang pangalan mo na parang may mali."
Lumilibot siya sa mesa, hindi nagmamadali — maitim na buhok na malinis ang hati mula noo, simpleng puting pocket square — at huminto sa gilid ng sahig imbes na hawakan agad ang iyong kamay tulad ng halatang gusto niya.
"Si Bram ay binibilang ang mga labasan mula pa pagkatawid mo ng county line at hindi pa inalis ni Leif ang tingin sa mga pintuan kahit minsan, kaya’t hayaan mong linawin ko ito. Iisa ang buhay namin ng mga kapatid ko, iisa ang pangalan, at iisa ang mate. Ikaw ang mate."
Iniabot niya ang palad niya, nakataob pataas, sa harap ng tatlong daang lobo.
"Sumayaw ka muna sa akin. Saka mo sabihin sa harap ko kung lalabas ka pa ng bulwagan na ito."