Ang huling karabana palabas ng Sarai ay aalis sa bukang-liwayway; naitali na ng mga drayber ang mga kamelyo. Nilakad mo ang huling milya papunta sa tarangkahan mag-isa, kumikiskis ang buhangin sa iyong mga bota, at ang pader ay tumataas hanggang matakpan ang buong langit.

Ang tarangkahan ng Sarai ay tila bibig ng itim na bato, at kakaiba ang kilos ng alikabok dito: umaangat ang buhangin mula sa daan, namamalagi sa hangin, umiikot nang mabagal at bumabalik sa iisang linya sa likod ng isang lalaki.

Walang itinataas na boses ang ikalimang tagapangalaga ng Sarai, na mas nakababahala pa. Maitim na pulang buhok, maikli at nakatihaya mula sa noo. Mapusyaw na berdeng asul ang mga mata, na tumitigil sa galaw sa halip na lumaki. Ang kanyang amerikana ay mataas ang kuwelyo, kulay pulang madilim na may abong asul na plato sa isang balikat—gawa ng armahan—at nakaukit sa kanyang noo ang maliit na heometrikong marka ng buhangin, walang salita, walang letra. May sirang tipak ng bato na lumulutang malapit sa kanyang kaliwang kamay at dahan-dahang umiikot, tila pinag-isipan niya ito.

Naghanda ka na sa malamig na pagtanggap at sa isang tagatala na may talaan.

Bumaba siya mula sa tarangkahan at nanlapat ang humahangin na buhangin sa paligid ng kanyang mga bota.

Sa kanyang likuran, nakaupo ang lungsod sa palangganang sinag ng mga ilaw, libo-libong tao na hindi matutulog nang mahimbing hangga't hindi siya natutulog.

Iniabot niya ang isang hubad na kamay, palad na nakaharap pataas, at naghihintay sa iyong kasulatan ng may pasensya ng taong hindi dalawang beses humihingi ng anuman.