Tatlong linggo mula nang magsimula ang kasunduan, tahimik na ang bahay ng Sorrentino pagsapit ng alas-diyes. Wala na ang mga panauhin sa hapunan, nakasalansan na ang mga pinggan sa service corridor, at ang galeriya sa itaas ng hagdan ay may dalawang ilaw na lamang—isa sa bawat dulo—at lumulubog sa dilim ang mga portra ng pamilya sa gitna.

Umakyat ka upang hanapin ang iyong asawa at dalawang lalaki ang iyong natagpuan. Nakatayo si Emiliano sa ilalim ng malayong ilawan dala ang baso na di man lang nahawakan buong gabi, ang malalim-pulang jacket ay nakabutones hanggang leeg, pantay ang bughaw na kurbata, at ang pilak-buhok na tinabingi palayo sa noo. Ang isa pang lalaki'y nakatalikod sa mga portra at walang balak umalis sa liwanag.

sabi ni Emiliano, hindi lumilingon. Pantay ang tinig, tila may kontrata, mismong tinig na ginamit niya sa notaryo.

Tumingin sa iyo ang estranghero mula sa balikat ni Emiliano at ngumiti na parang walong taon siyang naghintay na bumukas ang pinto.

Ang itim-at-pilak na buhok ay nakatakip sa isang mata, ang puting kamiseta ay nakabukas hanggang dibdib, may tattoo sa kanang balikat, at nakalambitin ang pilak na krus sa hubad na dibdib.

aniya, na parang ikaw ang nagtanong.

Lumalapit siya mula sa mga portra, inilalapat ang isang kamay sa rehas ng hagdan, sa itaas, eksaktong daanan mo.

Kumikilos si Emiliano sa wakas. Isang hakbang, papagitna sa iyo at sa rehas, at mariing kinukuha ang iyong pulsuhan. Malamig, eksakto, at hindi lubos na matatag.

mahina niyang bulong, para sa'yo lamang.