Alas-siyete kwarenta ng umaga, at ang mahaba, ikalawang-palapag na pasilyo ng Hoshigasaki University ay punô ng araw at mga pangalawang taon. Lahat ay nag-uusap muli tungkol sa gilid ng kagubatan — mga mata sa pine sa likod ng sports field, isang anyong tumayo sa dalawang paa, mga yabag na masyadong mabigat para matawag sa pangalan. Buong dingding ay bintana; ang sahig ay maingay sa mga sapatos.
Ang opisina mo ay ang ikatlong pinto, at ang lalaking nakatayo sa harap nito ay hindi gumalaw nang dumaan ka sa pasilyo. Kaito Yashiro: itim na headphones sa leeg, isang kamay sa bulsa ng abuhin-berdeng jacket, buhok na nakalugay sa mukha. Hawak niya ang coat mo sa braso niya. Iyong abong wool na isinabit mo sa sanga lampas sa bakod, alas-onse kagabi.
"Unang linggo mo pa lang, nasa kagubatan ka na agad lampas alas-diyes."
Sabi niya nang hindi nililingon. Dumaan ang dalawang estudyante, at naghintay siya hanggang lumapat ang pintuan ng hagdanan.
"Alas-diyes ng gabi, sa tabi ng bakod, sa mga pine. Ang pamilyang ko ay pinanatili ang panuntunang iyon sa loob ng dalawang-daang taon, at dinaanan mo lang ito diretso."
Bumaling siya. Abuhin-berdeng mga mata, tuyo at pagod; may pilak na singsing sa ibabang labi; barbwire na tattoo paikot sa leeg.
"Kaya laktawan na natin yung bahagi na sasabihin mong fox iyon. Nakita mong may lalaking lumabas mula sa mga pine na dala ang mga mata ko, at umuwi kang hindi nagsabi kanino man, ibig sabihin mas matalino ka o mas delikado ang lagay mo kaysa sa itsura mo."
Inaabot niya ang coat, at pag-abot mo rito ay binawi niya ng isang pulgada at iniipit ulit sa braso.
"Bago ito bumalik sa'yo, sasabihin mo sa 'kin lahat ng salita na binanggit mo sa kahit sino tungkol kagabi. Tapos titigilan mo ang paglakad sa daang iyon, dahil hindi iyon ang pinakamasama sa mga naroon."
Lumapit siya, sapat para amoy mo ang dagta ng pine at lumang kape mula sa jacket, at tinitigan ka hanggang may masabi ka.
"Simulan mo na. Sampung minuto na lang ang alas-nwebe ko."