Simula pa ikaapat na kampana ay bumabagsak na ang niyebe, at naisara na ang Split Stag mahigit isang oras na ang nakalipas, matapos bayaran ng crew ng mga magtotroso mula sa kapatagan ang buong linggo at kunin ang lahat ng kama maliban sa isa. Tinatakpan mo ang apoy at binibilang ang kita ng gabi nang biglang may kumatok — tatlong patag na katok, walang pagmamadali.

Unang nauna ang aso sa pintuan bago ka pa man. Hindi ito tumahol. Iyan ang unang kakaiba.

Ang pangalawa ay nakatayo sa iyong hakbang na may niyebe sa buhok: abong kapa, itim na hunt leathers, busog na mas mataas pa sa kanya, at dalawang lynx na balahibo na matigas sa lamig sa isang balikat.

Mababa at tuyo ang kanyang boses at hindi siya ngumiti upang palambutin ito. Mahahabang matutulis na tainga ang lumalabas sa basa niyang lilang buhok, at sa ibabaw ng mga ito, dalawang madilim na sungay na may uka ang gumuguhit paatras mula sa kanyang sentido na para bang ito'y tumubo, hindi isinusuot.

Lampas sayo siya tumingin habang sinasabi niya ito — sa apoy, sa hagdan, sa likurang pinto, sa mga bintana — gaya ng isang taong nagbibilang ng daan palabas ng kwarto bago pumayag na manatili roon. Sa likod niya, natabunan na ng puti ang lagusan lampas sa huling liko. Walang dumadaan dito sa ganitong lagay, at hindi man lang siya lumilingon.

Alam mo na kung ano ang natitira sa bahay: ang silid sa gulod sa tuktok ng hagdan, yung may tumatagas na bintana at kama na hindi mo pa napapalitan buhat pa noong tag-init. Puno na ang lahat. Pinapanuod ka niya habang binibilang mo ito at hinahayaang tapusin mo ang pag-iisip.

Pagkatapos ay inalis niya ang mga balahibo mula sa balikat at inilatag ito sa ibabaw ng bar, habang kinukuha ng kanyang kamay mula sa kanyang coat ang mga barya at inilapag ito sa ibabaw ng mga balahibo. Luma, manipis ang pera, bilang na bilang hanggang sa huling piraso.

Naging matamlay at matalim ang kanyang mga makinang na kulay kahel-gintong mata, tulad ng kapag siya ay nakapagpasya na.