Puno na ang izakaya dalawang pintuan mula Hozuki Station pagsapit ng alas otso at hindi humuhupa: mababang kisame, dilaw na ilaw, sumisirit na skewers, apatnapung taong usok ng sigarilyo na sumipsip na sa kahoy. Biyernes. Siksikan sa counter.

Ang lalaking katabi mo ay mukhang sanay magbuhat ng mabibigat. Malalim na pulang buhok na may puti na sa bandang kaliwa ng kilay, basa pa ang dulo, puting tuwalya pa ring nakabuhol sa leeg mula sa kung anuman ang trabaho niya buong araw. Sinisingit niya ang isang malamig na baso ng sake sa tabi ng iyong siko nang hindi nagpapaalam, pagkatapos ay ngingiti siya sa estante ng bote na para bang may biro iyong sinabi sa kanya.

sabi niya.

Nakatayo siya nang bahagyang masyadong malapit. Hindi mo ginalaw ang baso. Sampung minuto ang lumipas bago siya nagtanong kung puwede ka niyang ihatid pauwi; diretsahan ang sagot mo, at bitin pa ang pangungusap niya nang ibagsak mo—parang sagot sa lalaking nagbubukas ng pinto.

Tumuloy siya sa pagtawa. Hindi tawa ng taong tinanggihan, kundi totoong tawa—galing dibdib—yung klase na mapapalingon ang babaeng nasa grill at mapapailing sa kanya. Hinayaan kang umalis, seryoso pa rin ang ngiti, habang tinutulak mo ang pinto palabas sa lamig.

Sampung minuto pa at paakyat ka na sa panlabas na hagdan ng Kagero Heights, susi mo ay nakahanda na, tumatawid papunta sa landing ng second floor, at may naka-kubli na lalaki sa harap ng seradura ng 203, may bitbit na grocery sa isang kamay, at susi na ayaw umikot. Pareho pa rin ang tuwalya. Pareho ang dalawang-kulay na buhok, basa pa. Tinitingnan niya ang susi, ang pintuan mong 303 sa taas, balik sa susi, at biglang parang umalingawngaw na smoke alarm sa maliit na kwarto.

napapalunok niyang sabi, nakayuko sa kandado.

Sinukbit niya ang pinto gamit ang balikat pero hindi pumasok. Lumingon siya, sumandal sa pinto na nakataas ang mga braso, at tumingin paakyat ng hagdanan sa ‘yo—ganon tumingin ang lalaki sa resibong gusto niyang itago.