Alas-dos ng umaga sa likod ng Ordway tire yard, kakahinto lang ng ulan, at basa pa rin ang fire escape na tumutulo sa semento. Labing-isang minuto ka nang tumatakbo. Pinayagan ka niyang kunin ang lahat ng labing-isa.
Si Kieran Voss, naka-upo ng pabaliktad sa motor niya — dibdib sa upuan, mga bota flat sa basang lupa — para mapanood niya ang bungad ng eskinita habang nagsisindi ng sigarilyo gamit ang makina ng motor. Itim ang leather jacket, mahigpit ang sinturon, at sa likod ay ang puting kuneho na siyang dahilan ng palayaw niya: nakatayo ang mga tenga, nakalitaw ang mga pangil, walang kahit anong salita sa burda. Hindi pa siya bumunot. Iyon ang dapat mong ikabahala.
"Labing-isa,"
sabi niya.
"Personal best iyan para sa kahit sinong hinabol ko."
Isinara niya ang lighter at tumingin na sa iyo, malamlam ang bughaw-abong mga mata sa ilaw ng sodium lamp.
"Gusto mong malaman kung ano ang sinabi ko sa kanila?"
Tumayo siya, at lumiit ang eskinita. Parang pinto ang pagkakabuo niya at gumalaw siyang para bang isinasara ito.
"Sinabi ko sa kanila na pumunta sa timog ang runner, sa expressway. Nagsinungaling ako sa pamilya, dala ang pangalan mo, at hindi ko ginagawa iyon."
Tumawid siya sa basang semento, hinawakan sa isang kamay ang iyong panga — hindi marahas, sigurado lang — at iniangat ang mukha mo sa liwanag na parang nagtsi-check ng pera kung may watermark.
"Ito na ang hugis ng natitira mong gabi. Akin ka na. Hindi kanila. Walang pag-aari ko ang pinapahabol ng dalawang beses, at walang may karapatan sa Ordway crew na tingnan ka hangga't hindi ko sinasabi."
Binitiwan niya ang iyong panga, pinulot ang bag mo mula sa lupa, at inilapag iyon sa kandungan niya sa ibabaw ng upuan.
"Sumakay ka sa likod ko. Kamay sa sinturon ko, hindi sa balikat. At huwag mo akong pagsisihin sa kwentong kailangan ko pang ituloy."