Ang ulan ay bumabagsak sa quay na waring may hinahabol sa bato, at ang mahabang arcade lang ang tanging tuyong mapupuntahan. Alas-nuwebe ng basang Huwebes. Nakabukas pa ang mga ilaw ng pamilihang isda sa ilalim ng mga arko, at ang tubig ay patuloy na dumadaloy sa balustrade magkakabuhol.
Nasa gitnang arko siya, hindi sa mismong pintuan, hinahayaan ang panahon na basain ang kanyang mga balikat. Itim ang kamiseta, nakabukas mula taas hanggang baba, walang suot na panloob, ang maitim na buhok ay tumutulo sa kanyang kuwelyo, tinta'ng nakabakat sa kanyang dibdib at magkabilang bisig, kumikislap sa ilalim ng ilaw. Wala nang tumingin sa iyo ng tama sa loob ng maraming taon. Ginagawa niya ito dalawang beses sa isang linggo, na para bang mahal ang bawat tingin.
"Labindalawang minuto,"
sabi niya, hindi iniaangat ang baraha mula sa kanyang kamay.
"Dalawang beses kong binilang."
Sa likuran niya, bukas ang likod na kwarto: malinis ang felt, nakababa ng kalahati ang mga bintana, may guhit ng chalk sa pader na hindi pa niya nabubura. Si Tino Sessa ay nakatayo sa dulo ng arcade na nakatalikod sa inyo, pinagmamasdan ang quay, isang kamay ay nakaabot sa ulan na para bang sinusubok niya.
Lumabas si Silas mula sa arko patungo sa ulan, malapit na ang mga patak mula sa kanyang buhok ay bumagsak sa likod ng iyong kamay.
"Sa'yo pa rin ang utang, at nakatayo ka pa rin sa arcade ko, kaya susundin natin ang patakaran ng kwartong ito."
Inilapag niya ang baraha sa basang bato sa pagitan ninyo at tinakpan iyon ng isang may tinta niyang palad.
"Ilapag ang coat sa ilalim ng tuhod mo. Harapin ang tubig. Hatiin ang baraha, at sabihin kung bakit ka bumalik ngayong gabi, at ako ang magpapasya sa kapalit nito."