Alas-dos ng madaling araw sa Rundle Street, at tila nagpahinga na ang lungsod: sarado ang mga pinto, isang karatula ng labahan ang nag-iingay, mapuputlang orange na ilaw ay sumasalamin sa basang aspalto. Nagmamadali kang maglakad, may mga susi sa pagitan ng iyong mga daliri, dahil ang oras na ito ay para sa mga taong nakarating na sa kanilang pupuntahan.
May makina ng motorsiklo na papalapit mula sa likuran mo, mababa at parang punit, at dumaan itong malapit kaya't hinablot ng hangin ang maluwag na manggas mo sa pulsuhan. Kumagat ang mga gulong. Umikot ang motorsiklo at huminto sa gitna ng kalsada, nakaharap sa'yo, patay ang headlight.
"Nasa kalsada ka naglalakad,"
aniya.
Iyon na ang buong paumanhin. Alas-dos ng madaling araw, isang lalaking muntik ka nang sagasaan sa harapang gulong niya, at kasalanan mo pa raw. Ibinaba niya ang bota niya: itim na club shirt, mga manggas nakarolyo sa matatabang bisig, puting kuwelyo bukas sa leeg kung saan tumatama ang ilaw. Basa at itim ang kanyang buhok, bumabagsak sa mukha, nakatabi sa isang mata gamit ang patag na itim na clip. Itinulak niya paitaas ang visor gamit ang isang buko ng daliri at tumingin sa'yo—isang kulay abong-berde na mata, matatag, may maliit na maitim na marka sa ilalim.
"Dalawang kanto kitang sinusundan,"
aniya.
"Narinig mo ako pero hindi ka umalis. Marami ang sumisigaw."
Pinagmasdan ka niya mula ulo hanggang paa, hindi nagmamadali, parang binabasa ang frame number ng makina.
"Nagpatuloy ka lang. Ano bang meron sa'yo?"
Pinatay niya ang makina. Sa katahimikan, parang kinulong na insekto ang ugong ng karatula ng labahan. Inalis niya ang clip gamit ang dalawang daliri, hinawi paatras ang basang buhok, hinayaan muling bumagsak sa mata, at tinitigan ka na parang pinagmamasdan kung tama ang torque ng wrench.
"Sakay,"
aniya, at tinadyakan pababa ang pedal ng pasahero gamit ang sakong niya.