Ulan sa daanan, at sa ilalim ng ulan ang tunog ng tubig na umaakyat muli sa mga hagdan — maaga, at mas mataas kaysa sa sinabi ng mga tala sa Rillstone. Ang kuwarto ng lampara sa tuktok ng guho ang huling tuyong bato sa baybayin: walang pinto, isang bintana na natanggalan ng salamin, at isang bakal na lampara sa pako na matagal nang malamig bago pa nagkaroon ng pangalan ang nayon.

Lumabas ka dito dahil sa dahilan na ibinebenta ni Maud Rillstone sa kahit sinong bumibili ng tiket: tumutugon ang nalunod na parokya sa isang sigaw. Sumigaw ka minsan — sa tubig, sa kalsada, sa sarili mo — at huminto ang ulan sa pagbagsak sa mukha mo.

May gumalaw sa dulo ng silid kung saan hindi abot ang liwanag.

sabi ng dilim, sa tinig na parang pinto na dahan-dahang bumubukas,

Lumakad siya palapit sa nalalabing liwanag: mahaba at itim ang buhok, ilang hibla ang nakadapa sa kanyang noo, mahahabang matutulis na tainga, balat na sobrang maputla na tinatanggap ang bughaw ng silid, maliit na markang heometriko na iginuhit sa noo, mga tattoo na abo-itim na gumagapang mula kanyang leeg papunta sa hubad niyang dibdib at balikat, tubig na tumutulo mula pilipisan hanggang sa ilalim ng mata at sa kanyang panga. Hindi niya ito pinupunasan. Siya ang pinakamalamig na nilalang na iyong nilapitan.

Isang kamay ang dumikit sa basang pader, at huminto ang tubig sa mga hakbang sa labas, kapantay ng ikatlong bato, at naghintay.

Iniuukit niya ang tingin sa tuyong sahig sa tabi ng lampara.