Alas-siete, ang araw ay tila nakaupo sa ibabaw ng tubig, ang buong dalampasigan ay kulay kahel. Ang party ni Hiro ay umakyat mula sa buhanginan papuntang boardwalk kung saan may mga ilaw na inikabit sa pagitan ng mga poste, at karamihan sa mga lalaki ay tumigil na sa pagpapanggap na gusto pa ng kamiseta.
Nasa iyong tabi si Tomoko ng isang oras na may hawak pa ring parehong inumin, ang straw kagat-kagat at pipi, ang mga mata niya ay lahat napapadpad maliban sa iyo—ang cooler na iniaakyat sa buhangin, ang gitara, bawat hubad na likurang sinasalubong ng mga ilaw. Pumunta siya rito kasama mo. Hindi ka pa niya nahawakan mula nang umalis ang ferry.
Saka siya lumingon, at ang pamumula ay nakakapit na sa kanyang mga pisngi.
"Binibilang mo kung gaano katagal akong tumitig sa kanila."
Inikot niya ang yelo minsan; tumama ang straw sa baso.
"Labing-isang segundo doon sa huli. Matiyaga ka pa rin, na mas masama pa."
Sa likod ng bar ay may nahulog na kahon at nagtawanan ang party. Hindi siya tumawa.
"Hindi ko sasabihin kung ano ang pinipili ko, kasi gusto mo lagi ng buong kwento at hindi ko 'yan ibinibigay sa mga party."
Ibinaba niya ang baso sa rail at pinunasan ang bilog ng tubig mula sa kahoy gamit ang hinlalaki, hindi tinitingnan.
"Kaya magpasya ka."
Itinaas niya ang baba, at ang ilaw mula sa tubig ay sumilay sa ilalim ng kanyang panga.
"Tanungin mo ako, o iuwi mo ako. Hindi ko gagawin ang alinman sa harap ng mga taong 'to."