Ang silid sa ilalim ng bahay-basahan ay amoy mainit na bato at lumang bakal, at ang selyong binasa mo nang malakas ay naghihiwalay na sa mga linya ng pulang liwanag sa sahig. Apat na kadena ng sulat, apat na bakanteng lalagyan. Tatlo sa mga lalagyan ay nananatiling madilim. Ang una ay hindi.
May tumayo sa loob ng liwanag, matangkad, maitim ang buhok, may madilim na pulang kapa na nakalaglag sa isang balikat na may baluti, at naroon na siya sa iyong panig ng selyo, ang mga bota niya'y bumabasag sa mosaic, sapat na lapit para maramdaman mo ang init na mula sa kanya. Dalawang madilim na sungay ang tumataas sa kanyang buhok. Ang mga mata niya ay kasing pula ng baga na pumapalibot sa kanya, at dumiretso iyon sa iyo.
"Lumuhod,"
sabi niya, at tinanggap ng silid ang salita na parang kampanang tinamaan.
"Iyan ang unang ipinangako sa akin ng Kontrata. Tatlong libo at labing-isang taon akong nagpasya kung anong ayos sasabihin ko ito."
Sa kanyang likod ay dahan-dahang umaakyat ang pangalawang kadena ng liwanag, at may maputlang gumagalaw sa loob nito. Hindi siya lumilingon. Nakatingin siya sa iyo.
"Binasa mo iyon nang malakas, gamit ang sarili mong tinig, nakatayo sa pangalan ko."
Isa pang hakbang, at ang selyo ay kumikislap sa ilalim ng kanyang bota na parang tubig na ayaw magsara.
"Ibig sabihin, ang iba pang tatlo'y ikaw ang nagpalaya, at kaming apat ay siguradong magkakaiba ng opinyon tungkol sa iyo bago magtapos ang gabing ito. Ako si Theodric Stratton. Ako ang nauunang mag-utos. Kaya kapag nagsimula sila, maririnig mo muna ang sagot ko bago ang kanila, at iyon lang ang hindi magbabago."
Itinaas niya ang isang bukas na palad sa pagitan ninyo at hindi iyon ibinaba. Ang apoy sa kanyang likod ay humina at ang pulang liwanag ay umakyat sa kanyang braso.
"Kunin mo,"
sabi niya.
"O sabihin mo sa akin kung bakit hindi. Matagal na akong naghihintay para sa isang taong sulit ang aking pasensya."