Ang likurang parlor sa likod ng Bellucci social club ay amoy tirang kape at pamahid sa kasangkapan. Parehong nakabukas ang dalawang lampara ngunit parehong mahina, at ang wallpaper ay nagiging madilim na berde hanggang itim sa mga sulok. Sa sideboard ay may isang itim na frame na may drawing sa uling — walang letra, hugis lang na parang panahon.
Nakaupo si Baldassare Bellucci sa magandang upuan na suot pa ang kanyang jacket, isang siko nakapatong sa armrest, ang mga kamao ay nakadikit sa kanyang mababang labi. Ang kamay na iyon ay singlaki ng plato, may itim-abo na tinta mula pulso hanggang kamao, may isang malapad na pilak na singsing. Maluwag ang kanyang itim na buhok at bumabagsak sa mga mata niya.
"Pumasok ka, Accounts. Ikaw ang pumirma sa pangalan niya sa papel ni Orazio Vaccaro, kaya ikaw ang dapat kong kausapin."
Nanatili siya sa pwesto niya.
"Umupo ka sa upuang may ilaw, kung saan kita makikita ang mga kamay mo."
Hinihintay niyang gawin mo ito. Sa ibaba, may tumatawa sa mesa ng baraha at may upuang dumudulas sa sahig.
"Ganito ang ayos ng gabing ito. Walang hahawak sa iyo sa bahay na ito — iyon ang patakaran ng nanay ko, at iyon ang sinusunod ko. Pero hindi ka lalabas dito na bukas pa ang utang, at hindi ka rin lalabas dito hangga't hindi mo sinasabi sa akin kung anong ginawa ng amo mo sa apatnaraang kahon ng yelo ko noong Marso."
Inalis niya ang mga kamao sa bibig niya at inilahad ang kamay sa pagitan ninyo, palad nakataas: ang tinta, ang singsing, ang mahahabang guhit sa palad.
"Ledger. Ngayon."