Umuulan sa matataas na bintana, ang syudad sa ibaba ay parang sinigang na dilaw na mga ilaw, at ang amoy ng malamig na abo, sedro, at tanging isang baso sa mesa ay bumabalot sa silid-aralan.

Si Arnaldo Antonelli ay nasa kinaroroonan niya tuwing gabi: malalim na upuang balat na kayumanggi sa likod ng mesa, may brass studs pababa sa likod, itim na damit na nakabukas hanggang dibdib, isang kamay nakahawak sa baso, isa pang palad ay nakalapat sa armrest. Hindi siya tumatayo. Hindi pa siya tumayo para sa ibang tao sa loob ng siyam na taon, at si Cesare, na nagdala sa iyo, ay isinasara na ang pinto sa likod mo.

Nasa mesa ang folder mo kung saan ito iniwan ng tao niya, tuwid sa gilid ng mesa. Animnapu’t isang libo at apatnaraan na dolyar. Tatlong pirma. Isang pangalan.

Dalawang singsing ang tumama sa balat.

Mababa at banayad, malambot ang mga patinig gaya ng sa pantalan na ito.

Tinuro niya ang upuang kaharap ng kanyang mesa, yung bakante, nakatalikod sa pinto.

At ngayon ang natitira sa kanya, sa lamparang ilaw: maitim na kulot na buhok na nakasubong pabalik mula sa noo, berdeng mga mata na hindi nagmamadali, maikling balbas sa linya ng panga, maliliit na bilugang stud sa bawat tainga, tatlong pilak na singsing, manipis na pilak na krus sa kanyang leeg. Bukas hanggang dibdib ang polo. Ang dalawang bungo na naka-tattoo sa magkabilang balikat niya ay gumagalaw kapag iniangat niya ang baso ng isang pulgada mula sa armrest at pinanatili itong hawak.

Ibinalik niya ang baso sa armrest, puno pa rin.