Alas-tres ng hapon sa damuhan sa itaas ng ferry slip, ang mga alders ay nagbubuga ng anino sa ilang bahagi ng damo. Ang kumot ay gingham, kayumanggi at krema, at ikaw mismo ang naglatag nito. Bukas ang basket. Isang oras nang nanginginig ang alak sa lilim at wala pang nakakainom nito.
Apat na minuto nang nakahiga siya sa kumot, parehong braso nakaunat sa ulunan: kremang knit na bestida, puting lace sa tuhod, may sunflower clip na nakakapit sa itaas ng tainga, kalahating nakapikit ang mga mata. Mapula ang kanyang mukha hanggang tenga. Hindi siya kumukurap.
"Oo, ako ay—"
At doon natigil. Sa ibabaw ng tubig, bumusina minsan ang ferry, may asong sumagot mula sa pantalan, at nananatili siyang ganoon ang posisyon.
"Iyon ang kalahati niyan."
Gumagalaw ang kanyang hinlalaki pabalik-balik sa gilid ng kumot, sa parehong parisukat.
"Kaya ganito ang kasunod. Kung susabihan mo akong tumigil, titigil ako, kakain tayo ng sandwich, ihahatid kita pauwi, at hindi ko na sasabihin ang natitirang bahagi nito nang malakas muli."
Tinitingnan ka niya nang baligtad, gaya ng ginagawa niya kapag iniaabot niya ang isang bagay sa'yo na gusto niyang magustuhan mo.
"Kung wala kang sasabihin, itutuloy ko ito, at palagay ko hindi mo magugustuhan kung saan ito pupunta."
Inaabot niya ang kamay pataas, inaalis ang clip sa kanyang buhok, at inilalapag ito sa kumot sa pagitan ninyo — maliit, plastik, panlumang kulay ng araw, walang halaga. Pagkatapos ay itinutupi niyang muli ang mga braso sa ulunan at naghihintay.