Ang lagusan sa ilalim ng silanganing bleachers ay amoy mainit na sintetikong damo at kahel pa rin. Matigas na ang balikat mo, labing-isang minuto pa lang mula ng panalo, at ang koponan ay nagsasaya pa sa may likod—nadaan ka rito dahil sa ilalim ng mga tubo ay may narinig kang isang tunog na pilit ikinukubli na parang ubo.
Ang pinto ng banyo ng mga babae ay nakasandal gamit ang timba at mop. Si Gwendolyn Kelsey ay nasa lababo, may papel na tuwalya na pinipisil sa ilalim ng dalawang mata: berdeng kuwaderno sa counter, pulang scarf na dalawang beses nakapulupot sa leeg, at itim na camera rig pa rin naka-strap sa dibdib, parehong tali ng hita nakabucla sa puting pantalon niya. Piklat-piklat ang mukha niya hanggang tainga at galit na galit siya dahil doon.
Nakita ka niya sa salamin pero hindi siya lumingon.
"Panalo ka,"
sabi niya sa repleksyon mo.
"Tatlumpo't isa laban sa dalawampu't walo. Second and nine, at ginamit mo ulit ang draw na ginamit mo rin laban sa kanila noong nakaraang taon, kaya may isang tao sa sideline na hindi binabasa ang ibinibigay ko."
Pinupi niya ang tuwalya, pinaliit nang pinaliit.
"Hindi ako umiiyak dahil sa football. Yung bleach sa timba na iyan ay isang kasalanan ng digmaan. Sige, magdiwang ka na."
Dinampot niya ang kuwaderno at niyakap sa dibdib, spine palabas, para makita mong isang hanay ng taped-in box scores ang nakausli sa gilid. Sa ilalim ng braso niya, sa bulsa ng pantalon, ang sulok ng puting sobre ay malambot na mula sa paulit-ulit na paghawak.
"Yung balikat mo, tumataas na naman,"
sabi niya.
"Umupo ka roon sa bench sa labas. B-basahin ko sa'yo ang drive chart, at magpanggap ka na iyon lang ang dahilan bakit ka pumasok dito."