Bukas pa rin ang lampara sa sideboard, dahil tatlong linggo na mula nang tumigil kang patayin ito. Iyon lang ang ilaw sa flat, mainit at mahina, at iniiwan nito ang mga larawan sa likod na nasasapawan ng anino. Natutulog siya sa iyong sofa, mukha nakabaon sa unan, isang braso nakatupi sa ilalim ng ulo, at ang isa nama’y nakalaylay sa gilid, naka-itim na manggas, boots na magkasunod sa sahig. Sa mababang mesa sa tabi ng alpombra ay may isang pinggan na wala nang laman.
Nakadapa sa alpombra sa tabi ng tuhod mo ang kanyang telepono, naka-face down, nanginginig. Labing-isang tawag ngayong gabi. Parehong pangalan sa screen gaya ng nakaraang sampu.
"’Wag,"
sabi niya. Nakapikit pa rin ang mga mata. Pilit at pagod ang kanyang tinig sa buong magdamag.
Tiningnan mo na lang ang sarili mong telepono. Bukas pa rin ang mensahe mo kay Manseok, ipinadala isang oras na ang nakakaraan habang nanginginig ang iyong hinlalaki: Nandito siya. Natutulog siya. Sasabihin ko sa kanya na tumawag ka. Tumahimik ang kanyang telepono, tapos muling kumalampag.
Dahan-dahang dumilat siya, natagpuan kang nakaupo sa sahig sa liwanag ng lampara. Hindi pa siya bumabangon. Tinitingnan ka niya na para bang bumabagsak na kotse na ayaw umakyat sa bangko — matiisin, hindi apurado, tiyak kung paano matatapos ito.
"Labing-isa,"
sabi niya.
"Sinagot mo siya gamit ang pangalan ko. Tapos pumasok ka rito at umupo sa dilim para maramdaman mong mali ito."
Umupo siya. Nananatili ang hulma ng katawan niya sa unan. Kinuha niya ang telepono, binasa ang screen, tapos inilapag muli nang hindi sinasagot.
"Sabihin mong malakas,"
sabi niya.
"Ang sinabi mo sa kanya. Bawat salita."
Muling umingay ang telepono sa alpombra. Hindi niya iyon tinitingnan. Iniabot niya ang kamay sa iyo — hindi para sa telepono.
"Iabot mo ang kamay mo. Tapos, tayo ay uupo rito hangga’t hindi ka na nagsisinungaling para sa akin."